ABG Parochie

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

INHOUD

Van de redactie
Uit afgronden roep ik - Pastor Leo Nederstigt
Wel en wee in de parochie - Pastor Leo Nederstigt
Parochiefeest 2 oktober
Franciscusfeest in de Anna-Bonifatius.
Malawi - Cas en Adri Lechner
De strijd tussen het nee en het ja - Inge Lievaart
In gesprek met - Uschi Janssen
Oecumenisch cursusaanbod najaar 2011
Voorbede van een parochiaanIn gesprek met - Uschi Janssen
Stil bidden - Br. Avellinus
Kort - Redactie
Voorbede van een parochiaan

VAN DE REDACTIE

Pastor Leo heeft de energie gevonden om ondanks zijn ziekte een hem na aan het hart liggende psalm te bespreken: psalm 130. Er is uitzicht voor het wachten op de Heer en dat uitzicht is kwijtschelding, verzoening,
vergeving, genade.

Soms zijn er van die weken waarin alleen maar gefeest lijkt te worden. We hebben net de parochiedag op IJburg achter de rug en alsof dat niet genoeg is zijn er nog twee feesten in aantocht. Zowel op het parochiefeest als op het Franciscusfeest, dat dit keer in de Anna-Bonifatius wordt gevierd, is er een mooi programma: We luisteren bij het ene feest naar een troubadour  en bij het andere gaan we in op wat wij aan goeds en geestelijke rijkdom in ons leven kunnen ervaren.

Ook heel feestelijk nieuws uit Malawi. De overheid heeft toestemming gegeven om de school echt te openen. Men was behoorlijk onder de indruk van de kwaliteit van de gebouwen – een kwaliteit die mogelijk werd door het ingezamelde geld vanuit de parochies in Oost.

Ook maken we melding van een aantal oecumenische cursussen –
inspirerend om te horen over de verschillende vormen van pastoraat.
Ook worden essays van Willem Jan Otten besproken. En meer…

Een parochiaan gebruikt steeds minder woorden in zijn gebed.
Hij luistert steeds meer naar anderen en naar Jezus van Nazareth.
Hun woorden maken steeds meer onderdeel uit van zijn leven.
Hij bidt in een oase van stilte.

Uschi Janssen is weer in gesprek geraakt. Dit keer met Hans Damen.

UIT AFGRONDEN ROEP IK

Niet zelden voel je hoe Bijbelse teksten benul hebben van de diepte en
de breedte van het menselijk bestaan. Vooral de psalmen drukken diep menselijke gevoelens uit.  De laatste tijd ben ik zelf bezig met psalm 130: ‘Ik roep uit de diepte’ of ‘uit afgronden roep ik’. Ik breng die tekst niet
alleen in verband met mijn ziekte, maar vooral ook met het geweld, de
oorlogsdreiging en de honger waarin heel veel van onze broeders en
zusters: mensen moeten leven.

Uit de diepte
De diepte kan soms heel diep zijn. Wat maakt een moeder mee, die haar kinderen voor haar ogen ziet sterven? Wat verschrikkelijk, als er iemand zomaar in het wilde weg gaat schieten of het respect voor wat van een
ander is verliest. Wat diep kan de somberheid zijn van een zwaarmoedige man of vrouw, voor wie het uitzicht ver is.
‘Uit afgronden roep ik U, Heer; hoor mij, Heer ik blijf vragen. O mocht uw oor het verstaan hoe ik schrei om erbarmen’.

Roepen om gezien te worden
Het is al heel wat als je kan roepen om erbarmen, om gezien te worden. Daar is minstens een vonkje vertrouwen voor nodig. En dat vertrouwen heb je nauwelijks uit je zelf. Dat word je gegeven. Een grote belemmering om open te staan voor dat vertrouwen is de eigen menselijke schuld. Het woord ‘zonde’ mag dan niet populair zijn, er zijn heel veel mensen die leven met dingen die hen dwars zitten. Juist dat onuitgesprokene knaagt aan je. De bidder van de psalm durft toch te roepen, omdat hij of zij een besef heeft van vergeving. Ondanks de beperktheid van haar mens –zijn, ondanks de domme dingen, die hij deed of de slechte naam, die hij heeft opgelopen, wordt hij gezien, aanvaard, in liefde genomen. ‘Onthield Gij de schulden o God wie hield stand in uw oordeel? Doch vergeving is er bij U, want zo wilt gij gevreesd zijn’. Ik denk hierbij niet alleen aan de persoonlijke ontmoeting met de vergevende God. Ik denk ook aan dat wat bijvoorbeeld in Zuid Afrika gebeurde. Mensen kregen de gelegenheid elkaar te vertellen wat hen is aangedaan. Een commissie van verzoening organiseerde duizenden gesprekken. Soms moet de spiraal van geweld en haat doorbroken worden.

Wachten en uitzien
Dan maakt de psalm een wending, een draai. De psalm wordt een echt gebed doordat er iets van de heer verwacht wordt. Wordt er ‘iets’ verwacht? Het is sterker. Het is de Heer zelf, die verwacht wordt. En naar wie uitgezien wordt. Ligt hier het geheim van de psalm? Er wordt niet gezegd tegen God: Dit of dit moet u doen… Je krijgt eigenlijk ook geen beeld van God? Waar is Hij eigenlijk? Hoe werkt Hij? Nee, het is een oproep te wachten en uit te zien; ‘Ik wacht de Heer, ik wacht Hém, ik hoop op zijn belofte: stil verbeid ik de Heer, meer dan wachters de morgen, zij die wachten de morgen.’
Dit is een bidden dat vol is van stilte. In die stilte word je voortdurend met je eigen verantwoordelijkheid in aanraking gebracht.
‘Vrede moet gemaakt worden…’ Maar tegelijk worden de oplossingen een beetje onder kritiek gesteld. Blijf zoeken naar wat het beste is.
Blijf zoeken tot er gerechtigheid is voor allen. Degene, op wie gewacht wordt nodigt daartoe uit en schept ruimte. En dat geldt natuurlijk ook in die omstandigheden, waarin we zelf met de duisternis van het bestaan in aanraking zijn gekomen.

Bij de Heer is genade
‘Dat Israël wachte de heer: want bij de Heer  is genade, kwijtschelding bij hem menigvuldig. Hij is het die Israël kwijtscheldt al wat het aan schuld heeft’. Er is uitzicht voor het wachten. Dat uitzicht is kwijtschelding, vergeving, verzoening, genade. Het zijn hele grote woorden, maar ze drukken uit dat er Iemand is die zich om de mens bekommert en dat vrede en gerechtigheid onder de volken uiteindelijk mogelijk is.

Pastor Leo Nederstigt

WEL EN WEE IN DE PAROCHIE

Ik moet eerlijk zijn. Jarenlang had uw kroniekschrijver een behoorlijk overzicht over de parochie. Het was niet moeilijk  om te vertellen, wat er hier en daar gebeurt in onze sprankelende parochie. Sinds 18 juli weet ik dat ik twee kwaadaardige gezwellen in de darmen heb en een dag later werd vastgesteld dat de kanker uitgezaaid is naar de lever. Ineens ben ik een ander pastoor geworden. Ik moet heel veel uit handen geven. Eerst kostte dat moeite, maar als je merkt dat het lichamelijk gewoon niet gaat, dan kan het gewoon niet anders. Het is iets gemakkelijker te weten dat dingen door gaan. Er zijn heel veel vrijwilligers. Hans Damen is er, die ondanks zijn eigen ziekte nog heel wat aan blijkt te kunnen. Uschi Janssen en Tonnie Dunselman zijn beide afgestudeerd als theoloog en besteden veel tijd aan de parochie. Maar zij niet alleen. Oude en  nieuwe vrijwilligers laten merken hoezeer de parochie hen ter harte gaat. Dus wie weet staat ons een nieuwe lente te wachten, waarbij de parochie groeit en bloeit. En ik zou dankbaar zijn, als ik daar nog lang deel van uit mag maken.

Overleden
Ik moet melding maken van twee overledenen uit onze parochie.
Beide woonden hier nog niet zo lang, zodat ze niet zo bekend zijn. Onlangs is mevrouw Cecilia Caïro overleden. Zij was de moeder van 12 kinderen: Harrevelt heette ze naar hun vader. Zij was een zorgzame, liefdevolle en pittige vrouw, die heel wat te stellen had met haar zo verschillende kinderen. Een aantal jaren geleden werd ze getroffen door een hersenbloeding. Lang was zij in het Slotervaart verpleeghuis. Maar de laatste maanden was zij liefdevol opgenomen bij haar kleindochter Jennifer in IJburg. Zo af en toe werd ze vandaar uit meegenomen naar de kerk en zat ze vooraan bij de mensen in haar rolstoel. Haar uitvaart was op donderdag 8 september.
Eerder was mevrouw Estrelia Adelfa Alberto overleden. Nog geen jaar geleden was zijn verhuisd van Amsterdam-Zuid naar het Flevohuis. Echt heel erg naar haar zin had zij het nog niet, vooral omdat haar gezondheid achteruit ging. Zij was de moeder van acht kinderen. Zij trok van Curaçao naar Nederland en bouwde daar een nieuw bestaan op.
Wel was het moeilijk voor haar dat haar gezin gesplitst werd. Sommige woonden in Curacao en bleven daar, anderen waren in Nederland. Tot het einde toe  werd zij omgeven door liefdevolle zorg van haar kinderen.
Zij overleed op 29 juli 2011. Ze werd 89 jaar oud. Haar uitvaart vond plaats op de Nieuwe Ooster op maandag 8 augustus.

Jubileum
Welke parochie maakt dat mee? Broeder Avellinus vierde zijn
75-jarig kloosterjubileum. Hij was zo goed om dat heugelijke feit met de parochie te delen. Hij zelf hield een sprankelende preek over zijn leven als religieus. Medebroeders waren van heinde en ver gekomen om dit mee te vieren. Het deed goed te merken hoezeer er een vriendschap of een broederschap tussen de broeders te merken was. En Avellinus zal daar zeker zijn aandeel in gehad hebben, net als in de voortgang van onze parochie. Lange tijd was hij vicevoorzitter van het parochiebestuur, maar we kennen hem vooral van de Samenspraak. Menigeen binnen en buiten de parochie geniet van zijn stukjes.
Een beetje buiten ons gezicht maar niet minder feestelijk is het feit dat Ria en Frits Nieman op 4 september hebben gevierd dat zij 50 jaar getrouwd zijn. Ze hebben dat in hun nieuwe woonplaats Zeist gevierd, maar vanuit onze parochie feliciteren we hen van harte.
Zij wonen: Arnhemse Bovenweg 12 flat 1 postcode 3708 SH Zeist.

Afscheid
Op 11 september heeft Nellie van Manen, voorganger in de Elthetogemeente afscheid genomen. Zij gaat zich de komende tijd aan haar gezin wijden tot ze samen met  haar man een nieuw beroep aanvaardt. We hebben heerlijk met haar samengewerkt. Het is jammer dat ze gaat, maar we danken haar heel bijzonder voor alles wat ze heeft gedaan. Geen afscheid maar toch een beetje van Ds. Julia van Rijn. Ze is aangesteld als scriba voor de protestante kerk in Amsterdam. Ze is voor minder tijd beschikbaar voor de gemeente.

Pastor Leo Nederstigt

PAROCHIE FEEST

Vooraankondiging!!

Parochiefeest in de Gerardus Majellakerk en Anna-Bonifatius kerk
Zondag, 2 oktober 2011

Het parochiefeest start met een eucharistieviering om 10.30 uur in
de Gerardus Majella gevolgd door een kop koffie of thee aldaar;
het vervolg vindt plaats in de Anna-Bonifatius met een warme en
koude lunch 12.30 uur en een optreden tussen 13.00 en 14.00 uur
van Leon Lutterman, troubadour.

U bent van harte welkom!

Let op de folders die de komende tijd zowel in de Gerardus Majella
als in de Anna-Bonifatius liggen!

FRANCISCUS FEEST
Op 9 oktober wordt in de Anna-Bonifatius het Amsterdamse
Franciscusfeest gevierd. 

Wees welkom op het Franciscusfeest

In Amsterdam en omgeving wonen veel mensen die iets met Franciscus van Assisi hebben, ieder zo op haar of zijn eigen manier.
Jaarlijks is er op of na 4 oktober, de feestdag van Franciscus, een open ontmoeting met een bezinnend en een feestelijk karakter.
Op zondag 9 oktober bent u daarbij van harte welkom in de Anna-Bonifatiuskerk op loopafstand van station Muiderpoort te Amsterdam.
Onder het thema ‘De volheid van het goede’ wordt ingegaan op wat
wij aan goeds en (geestelijke) rijkdom in ons leven kunnen ervaren - mogelijk ook in tijden van schaarste. En hoe Franciscus hier op zijn vrolijke en inspirerende wijze mee omging.

Het feest wordt georganiseerd vanuit de Franciscaanse Beweging in Nederland. U treft ons van 14.15 tot 17.15 uur in de kerk op de Tweede Oosterparkstraat 246. Tram 3,7 en 9 naar hoek Oosterparkstraat
Linnaeusstraat, Metrohalte Wibautstraat met uitgang Vrolikstraat.
U kunt zich aanmelden op 020-6863325, of verdere informatie vinden op Facebook onder de evenementen van ‘Vrede en alle goeds’.
Er staat een mandje voor de onkosten.
Wij hopen u te begroeten op 9 oktober.
Om met Franciscus te spreken wensen wij u alvast van harte: Vrede en Alle Goeds!

Met dank, K. Klever

MALAWI

De School in Mzedi gaat open!

Eindelijk!!! Echt een pak van ons hart!!!
Aan de tot standkoming van de school hebben we nu voor het vierde jaar samen met vele, bekende en nog méér onbekende sponsors hard gewerkt, d.w.z. aan de fondsenwerving.
En we moesten heel lang ons geduld bewaren en u uw vertrouwen
houden in ons! Zojuist nog is door de parochies in A'dam-Oost en Diemen 13.000 euro naar Cordaid gestuurd, die het bedrag optopt met de helft en het doorstuurt naar Malawi.
Met dat bedrag kunnen de broeders het vierde lerarenhuis bouwen, van de vijf die nodig zijn.

Onze parochie die heel hard aan dit project heeft getrokken, wil nóg één jaar meedoen als Cordaid dat toestaat tenminste.
Intussen is alles bij elkaar vanuit Amsterdam meer dan een ton gespaard. Een overweldigend bedrag. Alle sponsors ontzettend hartelijk bedankt ... maar wees er ook van overtuigd dat er nog erg veel nodig is.
Nóg 4 klaslokalen, een sciencelab, een bibliotheek, een muur, een speelveld, een naaiklas, etc. moeten worden gebouwd.

Gelukkig kunnen er nu andere bronnen worden aangeboord, die pas
geactiveerd kunnen worden wanneer de school eenmaal functioneert.
Br. Henry Ibrahim heeft toen hij in Rome informatica studeerde o.a. een cursus gevolgd: fondsen werven. Hij kan nu aan de slag.

Br. Lawrence Sitima schreef gisteren al dat hij op 5 september a.s. open wilde. Het wordt dus
menens, hoewel de centrale overheid nog toestemming moet geven.
Een kleine slag om de arm dus.

Het heeft heel wat energie gevraagd en langzamerhand begint het nieuws tot ons door te dringen. Wat een opluchting! We zijn heel blij! 
Zie bijgaand een overzichtsfoto van een deel van de bouw.

Dank voor het meedoen en uw vertrouwen!
En verder meedoen mag altijd natuurlijk!

Namens Bestuur Stichting Lechner-Malawi,
Cas en Adri Lechner
Bankrek. 7754373  Amsterdam

DE STRIJD TUSSEN HET NEE EN HET JA
Er is een macht die nee zegt
zich hult in duisternis
om sluipend te ontluisteren
wat aan geluk nog bloeit

gebalde anti-macht
die zelfs de kleinste goedheid
belaagt met vals venijn
dat woekert en vernietigt
tot al het zachte hard is
van leven leeg zal zijn.

Er is een macht die ja zegt
het ja dat alles schiep
licht uit het duister riep
ook ons de adem gaf

de ja-wil van de liefde
broedvogel van bewaring
die nog de kleinste goedheid
het aarzelendste worden
met warm geduld behoedt
tot al het harde zacht is
het leven heel zal zijn

wie tot die liefde ja zegt
hoe ook het nee nog woedt
is diepin onaantastbaar
een ja voorgoed                  

Uit: ‘Tot al het harde zacht is’, 2006,  Inge Lievaart

IN GESPREK MET
De Coördinator van de ABG-parochie

De tranen schoten Hans in de ogen toen hij hoorde dat Leo darm-  kanker heeft. Ook nu, nu hij dit vertelt staan zijn ogen vol tranen.
Een echte Amsterdammer is hij geworden: de tranen en  het oprechte gevoel. Maar hij draait ook nergens omheen  “Broeder Avellinus zegt altijd: Als je met Hans praat heb je geen woordenboek nodig.”

Geboren en getogen in de Achterhoek
Hans is op 12 januari 1948  in Braamt, een dorpje tussen Zeddam en Doetinchem geboren. Hij werd geboren in een grote familie. Zijn ouders woonden in bij een broer van zijn moeder. Deze oom begon met een handkar groenten te verkopen en later begon hij een groentenwinkel in Zeddam. Hans’ moeder ging mee om te helpen.
Voor die tijd werkte Hans’ moeder tijdens de oorlog in Duitsland in een chocoladefabriek als schoonmaakster. Ze werd ontslagen toen ze in iedere kamer die ze schoonmaakte de beeltenis van Hitler met de bezem van de muur sloeg. Ze verhuisde toen naar Zevenaar en trok in een woning boven een bakkerij.
Toen ze Hans’ vader leerde kennen hebben ze de groentewinkel in Zeddam gekocht. Toen Hans 4 jaar was is zijn vader op 28-jarige leeftijd overleden. Hij was 14 jaar toen zijn moeder overleed. Hij werd toen opgevangen door een zuster van zijn vader. Deze tante werkte ook in de
groentenwinkel in Zeddam. Hans had op dat moment de lagere school en een paar jaar Mavo achter de rug. Hij heeft het
diploma niet gehaald omdat vanwege de armoede hij moest gaan werken. Hij werkte als vakkenvuller bij de Spar in Zevenaar. Toen zijn moeder overleed verhuisde hij naar Zeddam en werkte er bij de AH.
In die tijd deed hij er een avondstudie naast.

Het geloof  bond niet
In die tijd, toen hij bij zijn tante woonde, had zijn katholieke nichtje verkering met een protestantse jongen. Dat gaf altijd ruzie binnen de katholieke familie van Hans. Ook Hans was gedoopt, heeft eerste communie gedaan, werd misdienaar en is gevormd. “Iedere zondag ging de grote familie naar de kerk en daarna bij het warme middageten werd er geroddeld over de kerkgangers. Het ging er behoorlijk fel aan toe en wat het nichtje met haar protestantse vriend betrof, de messen lagen op
tafel…”

Uit huis en los van de basis
“Op de dag dat ik 21 jaar werd ben ik het huis uitgezet en naar een neef in Zevenaar gegaan. Deze neef was een aangenomen kind van mijn moeder en zijn vader woonde in Amsterdam. Op een gegeven moment ben ik naar Amsterdam verhuisd en de eerste kamer waar ik zelfstandig kon wonen was in de van Baerlestraat. Het was geen goede plek. De bewoners maakten deel uit van een crimineel circuit.” Hans werkte toen bij de King Corn broodbakkerij in Bovenkerk. “Toen ben ik verhuisd naar de Weteringschans. Ik had niets als twee broeken, een KLM-koffer en wat spulletjes. Door hard werken ben ik er bovenop gekomen. Ik heb mijn familie nooit meer bezocht. Ik was los van de basis.”

Werkelijk leven in Amsterdam
In de broodfabriek verdiende Hans veel. Hij draaide dag- en nacht-diensten. In de tien jaar dat hij op de Weteringschans woonde heeft hij vrienden en vriendinnen gemaakt die hem hielpen met de aanschaf van spullen. Met deze vrienden kon hij heerlijk stappen.
Op de Kloveniersburgwal zat toendertijd het IKV, althans het kantoor. Daar kon Hans zich in laten schrijven voor een woning. Dit leidde tot een
woning in de Makassarstraat. Hans werkte in die tijd Phonodisc een onderdeel van Philips waar ze langspeelplaten verstuurden. Toen Phonodisc van het industrieterrein aan de Amstel naar Baarn verhuisde kreeg Hans werk bij de Barclays-bank op de Herengracht. Het was in die tijd dat hij Jos leerde kennen tijdens het stappen. Jos’ relatie liep al ten einde en Hans hielp hem toen om van het Waterlooplein te verhuizen naar het Reigersbos. “Jos had toen nog een kanariepietje in een kooitje. Hij nam hem mee in de metro naar de nieuwe nog koude woning. Het kanariepietje heeft dat niet overleefd. Het lag daar dood van de kou.”
Jos en Hans zijn toen samen verder gegaan. Jos’ familie nam Hans op als een eigen kind. Hij was toen ongeveer 38 jaar. Hij heeft ook veel met Jos en diens familie gereisd.

Kracht, maar niet uit het geloof
Hans weet niet waar hij tot dat moment de kracht vandaan haalde om alles te overleven. Het geloof speelde geen rol. Dat was hem als kind opgedrongen. Opeens schiet een anekdote in zijn hoofd en grijnzend vertelt hij: “Als misdienaar liet ik de bel van de trap vallen, dat gaf zo’n herrie dat ze me er meteen uitgeflikkerd hebben.”
Als puber heeft hij het geloof laten zitten. “Dat was verder niks voor mij. Ook de uitspraken van de Paus over homo’s waren een reden om weg te gaan.”

Werkloos  en zorgend
Nadat Hans verhuisd was van de Makassarstraat naar de Zeeburgerdijk (waar hij nu nog woont) woonde hij 10 jaar samen met Kees Voorbij. De oom van Kees Voorbij was de pastoor van de oude Gerardus Majellakerk. Kees overleed in 1994 aan aids, in de tijd dat er nog geen medicijnen tegen de ziekte bestonden. Kees werd begraven vanuit de Gerardus. Hij was katholiek. De uitvaart werd toentertijd gedaan door Frans Bossink. Jos heeft bij de uitvaart gezongen. Hans heeft het hele ziekteproces van Kees meegemaakt. Jos hielp hen zoveel hij kon. In die tijd had Hans ook geen werk, vandaar dat Kees thuis verzorgd kon worden.
Na de dood van Kees is Hans nog lang werkloos geweest. Barclays reorganiseerde en had na 15 jaar geen plaats meer voor hem. Hans heeft 13 jaar vergeefs gesolliciteerd. In 2001 kwam hij in de Gerardus aan de slag. Dat was heel fijn, want “al heb ik me thuis, in het park, op de markt me redelijk vermaakt – dat soort leven wordt een sleur. Je hebt niets om je op te richten.” Via Jos, die in de Gerardus in het koor zong, kwam Hans in contact met Leo Nederstigt. Leo kwam eens naar Jos’ huis en ontmoette daar Hans. Hans en Jos vroegen Leo toen of hij Hans geen baan kon aanbieden: Hans deed op dat moment wat vrijwilligerswerk met Annelies Dieker in de kerk samen boekjes binden.
Leo had contacten met het MDSO op het Ambonplein. Edwin Lieveld was daar de personeelsmanager en hij gaf Hans de kans om via een  Melkertbaanconstructie per 1 juni 2001 in de Gerardus te komen werken. “Toen kon Annelies in de apotheek gaan werken, want in mijn pakket zaten ook de boekjes.”

Dankbaar
“Ik heb het werk als coördinator voor de ABG vanuit de Gerardus altijd als gewoon werk gezien. Het had en heeft niets met geloof te maken.
De verschillende werkzaamheden gaan me goed af, want ik ben toch
opgevoed in de traditie.”
Hans heeft kennis van zaken en daarnaast een sterk geheugen.
“Ook kan ik goed organiseren en dat is allemaal wel heel fijn om al die verschillende werkzaamheden aan te kunnen.  Mijn werk varieert van het maken van liturgieboekjes tot de ledenadministratie van de kerk en het maken van de Samenspraak tot het babbelen met en opvangen van mensen.
Als coördinator van de ABG wil ik goed blijven functioneren. Ook nu ik ziek ben.

En dat lukt dankzij alle vrijwilligers die ik om me heen heb, want ik kan het niet alleen. Zo voel ik dat, zeker sinds vorig jaar mijn hele wereld in elkaar stortte. Ik kreeg op 1 juli 2010, een dag voor ik met vakantie ging naar Berlijn te horen dat ik longkanker heb. Dankzij mijn vrienden heb ik de kracht om door te gaan. In 2003 leerde ik Peter kennen, en nog steeds is dat mijn huisgenoot op de Zeeburgerdijk. Met zijn drieën
Jos, Peter en ik, geven we elkaar veel steun.” Ondanks de longkanker blijft hij wel op zijn post, enerzijds vanwege het contact en het omgaan met de mensen, het verantwoordelijkheidsgevoel dat hij koestert voor de ABG-parochie en anderzijds om zijn aandacht van zijn ziekte af te leiden.

“Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor het medeleven en de kaarten die ik van u mocht ontvangen.
Ook wil ik Zr. Zoé en haar medezusters bedanken.
En ik stel het op prijs dat jullie voor mij blijven bidden.”

Uschi Janssen

OECUMENISCH CURSUSAANBOD NAJAAR 2011

September: di. 20
20.00 uur 
Oec. gesprekskring over essays
Muiderkerk    
pastor Lars Willem Jan Otten

Oktober: di. 4         
19.30 uur    
Avond over schoolpastoraat        
Gerardus
Helena Brouwer en Ben Dieker

do. 14      
19.30 uur    
Theaterstuk God, jongen toch            
Muiderkerk 
DuoBot

di. 18       
20.00 uur    
Oec. gesprekskring over essays  
Muiderkerk         
pastor Lars Willem Jan Otten

November: di. 1         
19.30 uur    
Avond over ziekenhuispastoraat
Anna-Bonifatius

Pastores OLVG

do. 10      
19.30 uur    
Sacrament van barmhartigheid        
Gerardus        
Joop Stam

di. 15       
20.00 uur    
Oec. gesprekskring over essays       
Muiderkerk    
pastor Lars Willem Jan Otten

December: di. 6        
19.30 uur    
Avond over Justitiepastoraat
Anna-Bonifatius        
pastor Fr. Gorter

STIL BIDDEN
Op de late avond hoor ik een jonge Spaanse monnik getuigenis afleggen
over zijn leven in de abdij, de abdij die de bekende cd Canto Gregoriano uitbrengt. De monnik spreekt rustig, zeker, hij boeit me.

Sprekend over zijn dood: "Als ik sterf word ik omhelsd en gezoend door de eeuwige liefde; ik geef me over aan die liefde." Aantrekkelijk om
zo te mogen sterven.

Dit helpt mij om te bidden. Ik realiseer me dat ik in tegenstelling
tot vroeger in mijn gebed steeds minder woorden gebruik. Ik luister, ik luister naar Jezus van Nazareth, naar zijn woorden, naar de taal van zijn leven. Ik luister naar inspirerende teksten van oude woestijnvaders, naar de tijdgenoot Anselm Grün. Ik luister naar mijn medemensen.

Hun woorden spelen door mijn hoofd. Ik laat ze in mij doordringen,
zodat ze deel gaan uitmaken van mijn leven. Wat zou Jezus doen? Ik kijk naar een Christusafbeelding en ervaar gevoelens van liefde, van eerbied, verlangen, vertrouwen. Is dat bidden? Moet ik er woorden van maken? Doorziet God mij niet zonder dat ik woorden formuleer?

Ik ken een priester die na de communie een kwartier in stilte blijft zitten
om met de gelovigen zijn dankzegging te doen. Geen woorden maar een
weldadige ruimte voor bezinning. Mijn bidden is geen litanie van woorden, maar een verkeren met het heilige, met God, met de persoon van Jezus Christus.

Er zijn mensen die naar hun gevoel pas bidden als zij woorden gebruiken. Misschien dat die woorden nodig zijn om goede gedachten en gevoelens op te wekken. Laat ze dat doen.

Maar het kan ook zonder woorden. Is dat bidden?
Voor mij wel, laten we zeggen een vorm van bidden. Want als de
gemeenschap met Maria Tenhemelopneming van Boen Maria zingt,
sluit ik me daar ook van harte bij aan.

Dit stille bidden is mij dierbaar. Er zijn meer vormen van gebed,
er gaan veel wegen naar Rome.

Ik geef voorkeur aan een oase van stilte, ik voel me meestal niet zo
thuis als ik lang naar een voorganger moet luisteren. Voorgaan in samen bidden is beslist heel waardevol. Maar mijn behoefte ligt meer in gebed zonder woorden.

Br. Avellinus

KORT

Samenkomen
Samenkomen blijft een essentieel onderdeel van de religieuze beleving.
Lex Boot

Mens
De roeping van een mens is mens zijn.
Multatuli

Geloof
Zonder persoonlijke geloof is het christendom ‘nergens’.
Guus Koelman

Kerk
In het Onze Vader staat niet: uw kerk kome, maar: uw Koninkrijk kome.
L. Loosen s.j.

Dorheid
Bij verzwakking of dorheid van geloof, het ‘verdwijnen’ van Jezus, zijn
figuur verbinden met die van een geliefd persoon.
Gedacht

Licht
Het is beter een licht aan te steken dan het donker te vervloeken.
Gelezen

Honger
Er is meer honger in de wereld naar liefde en waardering dan
naar brood.
Moeder Theresa

Amsterdammer
‘Is u Amsterdammer?’Ja, Goddank
Nescio

VOORBEDEN VAN EEN PAROCHIAAN

Laat ons tezamen bidden tot God onze Heer
en hem vragen om onze gebeden te verhoren.

Heer wij bidden voor de vrede in de wereld.
Nog steeds worden mensen zonder schuld
vermoord en vallen er slachtoffers in de strijd
tegen een dictatorschap. Dat aan gevechten tussen
de mensheid zo spoedig mogelijk een einde mag komen.
Help degenen die aan het bewind komen (of zijn)
rechtvaardige beslissingen te nemen.
Verruim hun geesten en laat hen komen tot daden
van welzijn en heil voor alle volkeren.

Bidden wij voor  allen die hongersnood hebben en
amper water hebben om te drinken. Moge hulpdiensten
en goederen hun snel bereiken, zodat hun lijden enigszins
verlicht zal worden. Dat corruptie met straffe hand bestreden
zal worden, zodat de hulpverlening hun taken in alle goedheid
kunnen volbrengen en tot een eerlijke verdeling van voedsel
medicijnen en anderen hulpgoederen kunnen overgaan.

Bidden wij voor allen hier aanwezig. Heer wees ook hier in ons midden
Vuur ons aan tot het uitdragen van liefde voor elkaar.  U geeft
ons zoveel aanwijzingen in de Heilige Schriften om te leven  als
een goed christen. Laat ons hiervan veelvuldig gebruik maken
om zo U God te dienen en een zegen voor de mensheid te zijn.