ABG Parochie

 

 

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

Inhoud
Van de redactie
Een klein geloof - pastor Leo Nederstigt
Wel en wee in de parochie - pastor Leo Nederstigt
Een Goed mens - Jean-Jacques Suurmond
Bezinning - ingezonden
De Kaars - de kaars
Even voorstellen... stagiair - Marcel de Haas
In gesprek met - Uschi Janssen
De nieuwe missiekalender
Mijn kerk - br. Avellinus
Kort - Redactie
Boeg gado

VAN DE REDACTIE 

Tot heden verscheen het parochieblad ’Samenspraak’ tweewekelijks. In de toekomst gaat het om de vier weken gebeuren. De actualiteit zal hierdoor aan waarde inboeten. Vermindering van menskracht laat ons echter geen andere keus. 

Uschi praat door  
Nu heeft ze een gesprek met Ton Trompert. 

Een lezer vond een goede tekst uit een ander bisdom. ‘Bezinning’ kan ook hier een waardevolle bijdrage leveren aan ons geloofsleven. 

Marcel de Haas stelt zich voor als stagiaire

Er is weer een nieuwe missie-zendingskalender.
De fraaie platen zijn schilderijen van de Nigeriaanse kunstenaar Tony Nwachukwu. Ook dit jaar is de kalender zeer de moeite waard. 

Een parochiaan bad de voorbeden in haar moedertaal.
Zo zijn ze in dit nummer afgedrukt. 

Het volgende nummer verschijnt 7 november
Kopij uiterlijk woensdag 27 oktober.

Maar zeker is, dat je geloof je een enorm houvast kan geven in je leven. En wie zal bepalen of het klein of groot is? ' Als je een geloof had als een mosterdzaadje, zou je heel wat aankunnen', leert Jezus ons. Dat is het ook wat Hij hen zegt, als ze om meer geloof vragen.

Het zal u wel opgevallen zijn dat er in onze parochie veel gedoopt wordt. ‘Wanneer zien we die mensen nu in de kerk?', is nogal eens de vraag. Natuurlijk zou ik die mensen ook heel graag en veel in de kerk zien. Dat gebeurt niet. Veel jonge mensen hebben overigens een heel druk leven. De zondagse viering past daar lang niet altijd gemakkelijk in. Maar in de gesprekken die altijd aan een doop voorafgaan word ik niet zelden ontroerd door wat mensen naar voren brengen.  Geloven wordt belangrijk gevonden en heel veel jonge mensen willen hun kinderen iets meegeven, dat van waarde is. Ik merk dat er echt gebeden wordt met kinderen en dat in heel veel gezinnen een (kinder)bijbel in huis is. Wordt daarmee de toekomst van kerk en geloof veilig gesteld? Dat weet ik niet, maar ik denk aan een reactie van een heel jonge vrouw, ‘die het niet gemakkelijk heeft en die na de doop van de kinderen mijn toevertrouwde: Ik voel me zo blij van binnen.

In die gesprekken wordt geloof gedeeld. Sommige jonge mensen overwinnen hun schuchterheid om over geloof te praten. Maar het gebeurt, soms aan de hand van eigen herinneringen of van gebeurtenissen uit hun leven. Soms blijkt een enkel woord of een uitspraak van een oma of een goede vriendin of vriend een diepe indruk te hebben gemaakt en dan tot een soort houvast te worden. Dat geldt soms ook voor een paar woorden: gezondheid, geluk, blijheid, veiligheid. Ouders verlangen het beste voor hun kind en delen dat met anderen.

Kleine steentjes

‘Een klein geloof is ook geloof’. Ik kwam deze week op een beeld. Ons geloof bestaat uit een vrachtwagen vol met steentjes. Die steentjes staan voor verhalen, uitspraken, symbolen en rituelen, inspirerende woorden, verlangens en idealen. Het lukt ons niet om die hele vrachtwagen met steentjes mee te sjouwen. Soms zijn er ook ingewikkelde formuleringen bij of dogma’s waar we niet zoveel raad mee weten. Maar waarom zou je niet enkele steentjes uit die hele voorraad uitkiezen en die met je meenemen door het leven. Soms kan je er ook weer eens wat ruilen. Je leven verandert. Je wordt ouder. Je maakt dingen mee. En je geloof beweegt mee met alles wat jij meemaakt. Maar het kan gebeuren dat een enkel woord, een verhaal of een ritueel houvast geven.

Soms sta ik verbaasd over mijn eigen steentjes. Zo geloofde mijn moeder heilig in een engelbewaarder. Dat had ook een praktische kant. Het was haar onmogelijk om op alle momenten op haar grote kinderschaar te letten. Dat diepe vertrouwen van haar komt op sommige momenten bij mij terug. Het helpt me om met vertrouwen en in vrijheid te leven, ook al is het beeld misschien iets van vroeger. Met mij gaan ook flarden of woorden van psalmen mee, die me inspireerden en dat vaak nog doen.

Een mosterdzaadje

Als de leerlingen in het Evangelie om meer geloof vragen aan Jezus, komt Hij met de parabel van het mosterdzaadje. Dat zaadje kan uitgroeien tot een geweldige boom. Waartoe zou een klein geloof niet allemaal in staat zijn? Ook in dorre of moeilijke tijden kan zo’n geloof ons er door heen helpen. Ook in moeilijke omstandigheden kan ons geloof helpen om ons leven vol vertrouwen te leven en uit te zien naar een goede toekomst voor ons en voor onze wereld.

 Pastor Leo  Nederstigt

Wel en wee van de parochie

De aandacht ging de laatste weken uit aan de bezinningsdag van de parochie. Het was een bijzondere dag. Daar bleef het niet bij. Er zijn zieken in de parochie, die bij velen een bijzondere plaats innemen: Toos Baas en Hans Damen.We hopen en bidden dat hun ziekte een goede wending aanneemt. De pastores waren een dagje weg voor bezinning en er waren weer enkele dopelingen.

Doopviering
Deze weken waren er verschillende doopviering. De dochter van onze vroegere penningmeester Kiki Kruse werd op 19 september gedoopt. In dezelfde viering was ook de doop van Jair Tavares. Op 26 september werd Sabrina Melchiot en Dinardo Reingoud gedoopt en op 3 oktober vond de doop plaats van Eleny Robertson. Ruim 24 jaar geleden mocht ik haar moeder dopen. Op dezelfde dag werden Romario en Yah’veni Straso gedoopt. 

Overleden
Door sluiting van kerken of opname in verpleeghuizen raken mensen doms helemaal van hun oorspronkelijke parochie vervreemd. Dat was het geval met mevrouw Everien van den Bree. Zij ontving op zondagavond 19 september de ziekenzalving. Een dag later overleed zij. Zij werd op  vrijdag 24 september begraven op Zorgvlied waar haar overleden man Rob een maand tevoren was begraven.

Een bezinningdag
Op donderdag 16 september trokken de pastores van onze regio: Nico Essen, Lars Frendel en Leo Nederstigt naar  Heiloo. Daar is een missionair evangelisch centrum van ons bisdom gevestigd. We kwamen samen met de pastores van ons dekenaat om met elkaar te praten over inspiratie. Je kan wel zeggen dat alles minder wordt, maar er zijn heel veel dingen die ons bleken te inspireren. We wisselden dat met elkaar uit en we kregen een goede inleiding van professor Wissink. 

Parochiedag
Heel fijn was de parochiedag die we met 60 parochianen meemaakten in Tilburg. De dag had ‘Barmhartigheid' als thema. Dit thema is al vaak ter sprake geweest dit jaar. Tonnie Dunselman, Anneke Nolet en Uschi Janssen hadden daar een flinke impuls aan gegeven. We trokken naar Tilburg omdat dit de stad is van Peerke Donders, de apostel van de melaatsen in Suriname. Hij heeft barmhartigheid gedaan. In de ochtend kwamen we bijeen in het ronde tafelhuis. Inspirerend was het bibliodrama dat Tessa Koopmanschap ons voorhield. Het riep gespreksstof op evenals de werken van barmhartigheid.In de middag was er een bezoek aan het heiligdom van Peerke Donders met gebed en een bezoek aan het paviljoen van barmhartigheid. Het was een geslaagde dag, waarin veel parochianen elkaar ook beter leerden kennen.

Bestuursvergadering
Ons parochiebestuur kwam bijeen op 20 september. Natuurlijk kwam de impulsdag aan de orde. We werden uitgenodigd voor een avond van het bisdom over bezuinigingen. Het gaat slecht met de financiën van het bisdom en ze willen ons daarover informeren. Ook onze eigen financiën kwamen aan de orde.

Lectorenbijeenkomst
Het doet altijd goed om elkaar als lectoren te ontmoeten. Naast allerlei praktische regelingen komen we altijd aan bezinning toe. Dat ging deze keer over psalm 25. Deze psalm kennen we van liederen als ‘Zie mij, neem mij aan’ en ‘Houd mij in leven’. Het werd een fijne avond.

Gerardusfeest
Op 3 oktober vierden we in de Gerardus Majella ons Gerardusfeest, opgeluisterd door het Sannaskoor en met heerlijke hapjes, na afloop van de viering.

Pastor Leo Nederstigt 

Een goed mens. 

Vaak lees ik de column van Jean-Jacques Suurmond in de Trouw. Laatst werd ik er weer door geraakt en daarom wil ik wil hem graag met jullie delen. Suurmond vraagt zich af wat een goed mens is. Hij slaat er de Deense theoloog/filosoof Kierkegaard op na. Kierkegaard zegt dat we niet kunnen bepalen wat het goede is. De een zegt dit, de ander dat en daar ontstaan oeverloze discussies uit.Maar stelt hij: een goed mens is iemand met een goede wil. Met een wil die radicaal ja zegt tegen het eigen bestaan. Dat is wat, want ik accepteer meestal niet alle aspecten van mijn bestaan. Ik kan bijvoorbeeld ziek zijn. En die moeilijke aspecten stop ik weg.Onze kwetsbaarheid kan angst, melancholie of wanhoop oproepen. En omdat we die gevoelens liever niet hebben zoeken we veiligheid en zekerheid en doen we alsof we onkwetsbaar zijn. Maar daarmee ontkennen we een belangrijk deel van ons bestaan en raken we innerlijk verdeeld. Ons bestaan is dus niet een, we zijn innerlijk verdeeld. 

Omdat onze innerlijke verdeeldheid een lastig gevoel oplevert, gaan we snel door met ons leven. Ook over de betekenis van ons bestaan hoeven we ons dan niet druk te maken. Wat we wel doen is een acceptabel beeld van onszelf maken: we zijn een goede leraar, verpleegkundige of opvoeder. Kijk maar, we doen toch ons best? En als we vrij zijn dan zoeken we zo ademloos naar plezier dat we eraan voorbijhollen.We rennen zo hard omdat we ons willen bewijzen. We willen onze rol zo goed mogelijk vervullen door hem te kopiëren naar wat de ander van ons verwacht. Daarom zijn veel mensen heel druk, maar zijn er maar weinig uniek. Kierkegaard wijst erop dat met jou en mij iets unieks ter wereld kwam. Elke mens is een nieuwe schepping van God. Vanuit dit unieke bestaan hebben we echt iets bij te dragen.  Hoe wordt je nu een goed mens? Door je kwetsbaarheid te belijden want dan zul je veranderen in wie je bent. Trouw zijn aan jezelf betekent een uniek mens uit een stuk worden en de broosheid en beperkingen van je leven te aanvaarden. 

Uschi Janssen

Bezinning

Wees waakzaam,

want voor je het beseft

heeft de consumptiewereld

met je diepste dromen

een loopje genomen

en je verlangen naar geluk

netjes ingepakt

in koopjesgedrag.

Wees waakzaam,

want voor je het beseft

zijn je vragen verstomd,

en zie je niet meer

hoe het onrecht wordt goedgepraat,

en ben je aangepast aan wat

‘de gewone gang van zaken’ heet.

Wees waakzaam,

want voor je het beseft

praat je mee

met wat ze allemaal zeggen:

dat het elk voor zich is

in het leven,

en dat jij toch ook

maar één keer leeft.

Wees waakzaam,

want voor je het beseft

leef jij ook ten koste van anderen.

Ingezonden door

Sebastiaan Kolstee

Gebed van de kaars 

Nee, het is niet zo dat ik een gebed ben.Ik ben alleen maar vuur, was en licht…en vooral ben ik het er bewijs van dat jij hier voorbij gekomen bent, het bewijs dat jij een klein beetje tijd van je leven gegeven hebt,het bewijs ook van je gebed en van je goede gave.Misschien heb je wel gehuild van de zenuwen en van narigheid…ik heb met je meegehuild: uit mijn ‘oog- van-licht’ druppelen pareltjes van was…misschien knaagt er verdriet aan je hart:net als jij verteer ook ik langzaam, samen met jou. Als je dringend om een gunst gevraagd hebt zal mijn licht een klein sterretje ontsteken in de ogen van iedereen die naar mij kijkt.Als je bent gekomen om je liefde te betuigen, zal mijn vuur je aanzetten tot nog meer broederlijke warmte.Nog eventjes, dan zal mijn vlammetje doven,ik word een ‘glimlach van God’, maar jouw glimlach blijft. Je hebt maar een ogenblik kunnen blijven.,maar mijn bestaan bewijst dat er een gelovig mens naar de kerk gekomen is,die op zijn manier heeft gebeden en die ook jullie daartoe uitnodigt, jullie die na hem kwamen…

de kaars

Even voorstellen…… stagiaire. 

Voor ongeveer een jaar mag ik, Marcel de Haas, in uw parochie stage lopen in het kader van mijn opleiding tot diaken. Sinds 2005 volg ik deze deeltijdopleiding, naast mijn gezin en mijn werk, op het Grootseminarie van ons bisdom.  

Enkelen  van u zullen mij wel kennen. Al ruim een halve eeuw ben ik woonachtig in de Watergraafsmeer. Daarnaast ben ik al vrijwel mijn hele leven  parochiaan van de Martelaren waar ik ook jaren vrijwilligerswerk heb gedaan.  

Ik ben getrouwd met Elly en we hebben twee kinderen, David van 5 jaar en Elvira van ruim
1 jaar. 

De afgelopen twee en een half jaar heb ik stage gelopen in de Augustinusparochie in Amsterdam-Noord. 

Nu mag ik dus nog een jaar bij u stage lopen en ik ben daar blij mee. 

Ik hoop op een vruchtbare en gezegende tijd. 

Zondag 3 oktober zal ik mij nader voorstellen in de Eucharistieviering in de Anna –Bonifatiuskerk. 

Ik zal dan onder andere zeggen dat u mij altijd mag aanspreken of een mail sturen als u  contact met mij wil. 

Hartelijke groet, 

Marcel de Haas

Email: Dit e-mailadres is beveiligd tegen spambots, u heeft JavaScript nodig om het te kunnen bekijken    

In gesprek met …. Ton Trompert 

Ton woont in de pastorie van de AnnaBon, in een lichte, hoge kamer met een mooie lamp boven de tafel. De lamp hing nog in de oude Gerardus Majella kerk en heeft nu een goede bestemming gevonden. Hij past qua sfeer prima in de kamer van Ton. Hij heeft hem ingericht met afbeeldingen van iconen, meerdere kaarsenstandaards, een kleine piëta in de vensterbank, een mooi beeld van Christus in de hoek, rozenkransen, een crucifix boven de deur, ingelijste religieuze teksten. 

Amstelstad
Ton is een echte Amsterdammer. Hij heeft drie zussen en een broer. Hij was een jaar of 12 toen zijn moeder ziek werd. Drie van de vier kinderen hebben toen twee jaar in een katholiek kindertehuis gewoond, de “Amstelstad” in Zuid. Ton weet zich nog precies te herinneren hoe de groepen heetten waar ze ondergebracht werden: hij op Cantharel, z’n broer in de Regenboog en een van z’n zussen op Champignon. Toen deze herinnering een tijdje geleden bij hem opkwam, dacht hij: “Ik moet nu gaan kijken, en ik liep gelijk naar de Amstelstad. Ik wist precies de weg en voor de deur staand vroeg ik naar Mevrouw van de Linde, de directrice. De mensen die ik vroeg waren helemaal verbaasd en zeiden dat ze al lang geleden overleden is. Het stond me allemaal zo levendig voor de geest – ik wist nog precies hoe ik lopen moest naar mijn kamer en ook het telefoonnummer kan ik nog zo opzeggen.” 

Op doortocht
Ton heeft het gevoel dat hij op een soort doortocht is. Hij ziet allerlei dingen van vroeger weer zo voor zich. “Ik liep laatst in de Sarphatistraat en toen kwam de herinnering in me op dat ik als schoonmaker werkte in het Emma Kinderziekenhuis. Daar heb ik 11 jaar gewerkt. Toen ik daar werkte merkte ik dat ik goed met de ouders en kinderen overweg kon. Ik vind, iedereen is eigenlijk een pastoraal werker en probeert op zijn manier mensen steun en kracht te geven.” 

Een kleine wereld
Het valt hem op dat de wereld zo klein is: “Vroeger, toen ik een jaar of 16 was, zong ik in de Martelaren op een jongerenkoor. Vandaaruit ken ik Marcel de Haas, die nu stagiair bij Leo is.” Voor een deel is dat verklaarbaar want Ton heeft bijna altijd in onze buurt gewoond. “Op het koor van de Martelaren zitten nog veel mensen waarmee ik toen gezongen heb.” 

Ze weten met me om te gaan
Wanneer Ton ergens is, voelt hij dat hij de draad van de gebeurtenissen die hij daar op die plek heeft meegemaakt, onmiddellijk weer oppakt. “Wanneer ik in Groningen bij Maurits  Damsté ben, dan vergeet ik Amsterdam helemaal en ga ik daar gewoon verder, alsof ik niet weggeweest ben. Dat was ook zo toen ik Maurits in Zundert in het klooster Maria Toevlucht bezocht. En als ik weer in Amsterdam terug ben, lijkt het alsof ik niet weggeweest ben.” Maar de parochie hier heeft wel iets bijzonders. Ton vertelt: ”Als alles hier op rolletjes loopt voel ik me thuis in de kerk. Ik heb mijn werk als koster. Maar ik wil wel dat alles op stel en sprong opgelost wordt als het niet goed gaat. En dat is wel lastig. Het strijkt de mensen tegen de haren in. Maar de mensen die me langer kennen weten daar wel mee om te gaan.”De mensen met wie Ton al zo lang omgaat kennen de gebruiksaanwijzing van hoe met hem om te gaan. Dat voelt heel fijn. Dat is goed aan deze plek, aan deze parochie. 

Het ongeluk
Een van de zaken waar Ton en anderen mee om hebben leren gaan is zijn gevoeligheid voor epilepsie-aanvallen. Dat is begonnen toen hij in 1968 een ernstig ongeluk heeft gehad, waarbij hij onder een vrachtwagen en tram op de Zeeburgerdijk terecht kwam. Hij lag toen twee maanden in coma – van top tot teen in gips gepakt – in het OLVG. Het was een wonder dat hij het overleefde maar helemaal onbeschadigd kwam hij er niet uit: toen hij bijkwam bleek hij epilepsie-aanvallen te krijgen. “Ik moet zorgen”, vertelt hij, “dat ik niet teveel drink. Maar soms, zoals nadat mijn ouders 5 jaar geleden gingen scheiden, dan zie ik het leven niet meer zitten – dan ga ik teveel drinken. Zo’n moment was er ook toen Maurits naar Zundert ging. Dat hij wegging uit de parochie vond ik heel erg, want ik zie Maurits als mijn beschermengel. Hij heeft mij opgevangen in de pastorie, 15 jaar geleden al. Als Maurits er niet was geweest was ik als zwerver op straat beland. Maar ik ben wel zelfstandiger geworden sinds Maurits weg is. Ik durf wat beter van me af te bijten. Maar eigenlijk, ze hoeven me maar te vragen en dan zeg ik haast nooit nee.” 

De kazuifel
“Ik ben altijd katholiek geweest. Mijn doopnamen zijn Antonius Maria. Vroeger heb ik als kind met mijn tante de Willibrordus kerk bezocht. Toen ik thuis kwam heb ik als een spel een kazuifel, die mijn oom uit stof geknipt had, aangetrokken en heb ik een toneelspel opgevoerd – precies zoals dat in de kerk gaat. Ik zat natuurlijk ook op de katholieke school en in een katholiek kindertehuis – vandaaruit ken ik ook het “Onze Vader” en “Wees gegroet”. Ik heb altijd gedacht dat ik priester of monnik zou worden. Ik ben ook drie weken naar Zundert in het klooster geweest, maar dan ben je je vrijheid kwijt. Uitgaan kan niet meer, en je kunt niet naar buiten. En ik wil altijd zo graag met andere mensen praten. Ik heb het dus niet doorgezet.” 

God ervaren
Ton vertelt dat hij merkt dat hij God als een beschermer ervaart. “Ik liep eens in het park en toen zag ik in een flits iets voorbij gaan en hoorde ik een stem die zei: Ton, ga naar huis, het komt goed. Dat was hetzelfde als toen ik dat ongeluk gehad had. De dokters konden niets meer doen, maar toen zei God ook: het komt goed. Je komt weer bij. God zorgt er ook voor dat ik in de weer ben, dat ik wat doe of juist omgekeerd dat ik ga bidden en dan word ik weer rustig. Eigenlijk besef je het niet, maar je bent er toch mee bezig. God zegt tegen mij: hou je rustig, Ton, ga naar huis toe, ga lekker slapen. Als ik ergens ben, dan hoor ik dat Maurits ook binnen in mij altijd zeggen, heel diep in mijn hart. Dat is fijn want ik ben soms onrustig.”  

Uschi Janssen

De nieuwe missie- en zendingskalender is verschenen. Hij bestaat uit schilderijen van de Nigeriaanse kunstenaar Tony Nwachukwu. Het is weer een fraaie kalender, zeer de moeite waard om aan te schaffen of cadeau te geven voor de Kerst of met St. Nicolaas.

U kunt de kalender verkrijgen op de zondagen in de Anna-Bonifatius bij mevr. Willms en in de Gerardus Majella bij mevr. Ria Mangelmans. De kosten zijn 8.00 euro.

Bedankt namens de Missie.

Mijn kerk

De laatste tijd is er veel narigheid rond onze Kerk vanwege misbruik door haar bedienaren. Dit dwingt mij om mij te bezinnen op het wezen van mijn geloof, op de Kerk en op de mensen. De mensen kunnen fout zijn, de Kerk is de gemeenschap die zich verenigt rond Jezus van Nazareth. Jezus is mijn houvast, Hij is de werkelijkheid in mijn leven. Ik kijk hoe Hij leefde, zijn relatie met zijn Vader, hoe hij met de mensen omgaat, hoe hij mensen die hem kwaad doen toch vergeeft. Ik probeer me zijn geest eigen te maken.  

Zo zijn er veel mensen die zich aan Jezus vastklampen. Miljoenen. Die zijn verenigd in de kerk rond de persoon van Jezus. Als lid van de kerk inspireren ze elkaar, ze bemoedigen elkaar om als Jezus te worden, te groeien naar het beeld dat God met de mens voor ogen heeft. Je kunt in de kerk veel niet-wezenlijke of bijkomstige zaken wegdenken. Maar wat altijd overblijft is de persoon van Jezus van Nazareth. Van hem leren we wat wezenlijk is in ons leven: de liefde. De liefde voor God, de liefde voor de medemens. Als mijn houding en gedrag hiervan doortrokken zijn, vind ik de goede weg en bereik ik het doel waarvoor God mij in het leven heeft geroepen.

Ik houd van de mensen die met mij de persoon van Jezus als model nemen. Ik herken Jezus in hun omgang met medemensen, ik herken Jezus als zij niet voor zichzelf leven maar zorg hebben voor anderen. Ik kom graag met hen samen om over ons levensdoel te praten en ons aan elkaar te inspireren. Als de persoon van Jezus invloed op mij uitoefent, heb ik dat voor een gedeelte aan mijn medemensen te danken. Ik ben op hen gesteld en probeer hen op mijn beurt ook te bemoedigen. Ik lijd pijn aan de mensen die afbreuk doen aan ons ideaal. 

Ik geloof dat God Jezus in mijn leven heeft gebracht. Ik geloof dat hij mijn weg is om mijn levensdoel te bereiken. Ik ben gelukkig omdat hij mij in de katholieke kerk die weg heeft aangeboden. 

Br. Avellinus

KORT 

Gezag
Boven de paus als uitdrukking van aanspraak op het gezag binnen de Kerk staat ieders eigen geweten dat boven alles gehoorzaamd moet worden; indien nodig tegen de kerkelijke autoriteit in.
Jozef Ratzinger 

Prikkeldraad
Het prikkeldraad is een van de treurigste uitvindingen van de negentiende eeuw. Niet alleen voor dieren en wandelaars, maar voor het landschap.
Gelezen 

Traditie
Eerbied voor de traditie is niet de as bewaren maar het vuur brandend houden.
Gelezen 

Vrienden
Hij moet wel veel vrienden hebben want ik heb zijn naam nog nooit horen vallen. En in deze vijandige wereld zegt het zwijgen heel veel over iemand.
Oscar Wilde 

Fiets
Een half miljoen gestolen fietsen per jaar wordt pas echt veel als die van jou erbij is.
Gelezen 

Paraplu
Banken zijn instellingen die je een paraplu leveren als het mooi weer is, maar die terugeisen als het gaat regenen.
Gelezen 

Boeng Masra Gado

 Boeng masra Gado, blesi sa de Joe Ning, 
Gran tanji we taki Joe.      We bigie foe tang jepie wi, alla libie dé       we bigie gesontoe, kragtie, lobi nanga alla boeng. Boeng Masra Gado      Kíbri alla sma de díenie nanga lofprijse Joe.      Ini Joe lobíe-anoe fu tego én alatén      Blesi sa dé Joe Ning, Bika wi wanni gi Joe prisiri alladé Jé loekoe wi.      Kong meki wi bigi… Boeng Masra Gado      Goede Heer God, Gezegend zij Uw Naam, Groot is onze dank aan U.      Wij bidden U om ons elke dag van ons leven te blijven helpen.      Wij bidden om gezondheid, kracht, liefde en al het Goede. Boeng Masra Gado      Bewaar elke mens dat u dient en aanbidt in Uw liefdesarm voor eeuwig en altijd.      Gezegend zij Uw Naam, want wij willen u vreugde geven elke dag dat U naar ons (om) kijkt.      Laat ons bidden….