ABG Parochie

 

 

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

 

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

 

INHOUD
Van de redactie
God is mens geworden - Pastor Leo Nederstigt
Wel en wee - Pastor Leo Nederstigt
Kerstcollecte PCI
De geboorte van Jezus in de Koran
Soms breekt uw licht - Ton Kassing
Zoon van God die mens werd
Gesprek met Kathy Hoogenboom – Uschi janssen
Ouder worden – Br. Avellinus
Kort - Redactie
Onze Vader in het Surinaams
Zegenen

VAN DE REDACTIE

Elk jaar, in de kersttijd, denken we extra aan de armen in onze parochie.
Daarvoor zijn extra financiën nodig. De collecte tijdens de kerstdagen is hiervoor bestemd.
De vorige directeur van het OLVG, Ton Kassing, hield met Kerstmis een overweging.
Deze leek ons ook voor dit jaar de moeite waard.
Kerstmis is een echt familiefeest. Maar niet iedereen heeft nog familie om zich heen.
Voor de alleenstaanden is er een speciale lunch op Eerste Kerstdag.
Uschi Janssen heeft een gesprek met Kathy Janssen. Langzamerhand bouwt zij een portrettengalerij op van de ABG-parochie.
In verband met het einde van het jaar mijmert een parochiaan over het einde van zijn leven.
Bij de jaarwisseling eindigen we met een zegenbede.
Het volgende nummer verschijnt 9 januari
Kopij uiterlijk woensdag 29 december.

GOD IS MENS GEWORDEN

God is mens geworden

We leven naar Kerstmis toe. Ik houd wel van die sfeer: lichtjes, gezelligheid, huiselijkheid. Maar ik besef heel goed, dat deze dingen voorbijgaan en bij vele eerder gemis zijn of verlangen dan werkelijkheid.

Ik zoek naar datgene wat Kerstmis echt waardevol maakt en over de kerstdagen wordt heen getild.  Ik word aangetrokken door het besef of noem het geloof, dat God mens geworden is. Het geloof daarin betekent niet alleen dat wij als mens enorm kostbaar zijn, maar ook dat Bijbelse dromen, beloften en visioenen wel wachten op vervulling, maar uiteindelijk waar zullen worden.

Wat is de mens?

Een van de meest ontroerende boeken, die ik ooit heb gelezen is een klein boekje van Primo Levi. ‘Wat is de mens’, heet het. Het gaat over de ervaringen van een mens, die een concentratiekamp heeft overleefd. We weten goed genoeg. Hoeveel onmenselijkheid daar ten toon werd gespreid. Al de respectloosheid, het oneerbiedige, waarmee mensen in onze dagen worden bejegend halen het niet bij dat wat daar is gebeurd. Misschien wordt het op een afschuwelijke wijze geëvenaard door wat mensen meemaakten in Rwanda bij de volkerenmoord. Ooit heeft een parochiaan in onze kerk daarover verteld.

Als je dat leest of als je dat zelf meemaakt, kan je dan nog geloven in het waardevolle van een mens?  Wat is de mens, als hij of zij misbruikt wordt, op zijn ziel wordt getrapt. Ongeborgen moet leven of nooit wordt begrepen? Wat is een mens, die gemarteld wordt, getreiterd, geminacht? Is een mens echt kostbaar?

Geliefd is de mens

Een leraar van mij, die rabbi was, schreef een boek met de titel: ‘Geliefd is de mens’. Ook hij had oorlogservaringen. In hem leefde een diep vertrouwen dat een mens geliefd is. En dat maakt hem kostbaar. Mar waarom is de mens geliefd en hoe kunnen we daar in geloven?

Menswording

Joodse mensen hebben reden om te wanhopen aan de mens. Ik weet ook niet goed, hoe zij door kunnen leven met zo’n verleden. Er zijn genoeg christenen die ook van alles hebben meegemaakt. Een gelovige wordt geen enkel leed bespaard.

Is er bemoediging en troost te vinden in het geloof dat God mens is geworden? Hem is geen enkel leed bespaard: Afkeuring, verwerping, minachting, onbegrip, lijden, marteling, misbruik, een gewelddadige dood. God werd mens in Jezus, de Messias. Die Jezus kreeg gaandeweg een besef van Zijn grote opdracht. Hij moet beseft hebben, dat God –zoals Paulus het uitdrukt- geheel en al in Hem wilde wonen. Hij is trouw gebleven, ook al voelde hij zich door de Vader zelf en door de mensen verlaten. Hij is mens geworden, niet alleen in de kribbe, maar ook in het kruis. En dat is gezien en erkend. Hij is opgestaan uit de dood. Daarom mogen we zeggen, dat een mens kostbaar en geliefd is, ook al is ontluistering, onbegrip, lijden zijn of haar deel.

Is er toekomst?

Een mens is geliefd en kostbaar. Dat is een bemoedigend besef, dat ons leven kan vullen. Maar het gaat nog een stapje verder. De menswording van God betekent ook iets voor de toekomst van onze wereld. Jezus is niet voor niets gestorven. Hij heeft het Koninkrijk van God verkondigd. Dat koninkrijk gaat heel de wereld aan, niet alleen de individuele mens. Het gaat anders worden. Je zou kunnen zeggen, dat Jezus is gestorven omdat hij een droom overeind wilde houden. Die droom kende hij vanuit de dromen van Mozes en de profeten. Hij heeft beseft dat Hij met Zijn leven en zelfs met Zijn door daar dichtbij kon komen. Hij heeft laten zien, dat het er toe doet, hoe een afzonderlijk mens leeft, keuzes maakt, beslissingen neemt. In iedere stap, die ik doe, neem ik anderen mee. Mijn goede stappen brengen Gods toekomst dichter bij.

Pastor Leo Nederstigt

WEL EN WEE VAN DE PAROCHIE

De samenspraak verschijnt wat minder frequent. Ook deze rubriek leest u daardoor minder vaak. Ik besef dat er in een paar weken heel wat gebeurt.

Een parochie is een ruimte waarin lief en leed worden gedeeld en elkaar afwisselen. We namen afscheid van geliefde mensen. We namen mensen op in de katholieke gemeenschap door de doop. We leerden aan elkaar door bijeenkomsten van bezinnende aard, maar ook door het alledaagse omgaan met elkaar. Wat is een parochie toch een kostbare ruimte! Ik voel me dankbaar daar deel van uit te mogen maken.

Doopviering

Deze weken werden een aantal mensen gedoopt. In de Anna –Bonifatius werden gedoopt:

Op 5 december Marcellino Credit. In de Gerardus werden gedoopt:

Overleden

Elders in de samenspraak leest u iets over het overlijden van Sophie Scheijde. We ontvingen het bericht van het overlijden van Loes – Donders - Kuitert. Zij stierf op 2 november op 55 jarige leeftijd. Zij was enkele jaren betrokken bij de parochie. De dood van deze sprankelende vrouw heeft vele mensen geschokt. Haar partner en haar beide kinderen kunnen haar niet missen. Haar afscheid werd gevierd op de nieuwe Ooster.

Ik vermeld hier ook het overlijden van Henny Baumgart. Zij stierf op 83 jarige leeftijd. Heel haar leven is zij ziek geweest. Maar  het lukte haar om intensieve en diepgaande contacten te onderhouden. Ze was diepzinnig, gevoelig en ook heel kwetsbaar. Als dochter van een joodse moeder heeft zij heel veel familieleden verloren en ook angstige oorlogsjaren meegemaakt. Toen zij tegen de 50 jaar oud was, liet zij zich dopen. Zij kon niet leven zonder geloof, ook niet zonder Christus, ook al voelde ze zich daarom soms schuldig naar haar Joodse familieleden toe. Zij ondervond heel veel steun aan het omroeppastoraat. Eigenlijk was dat haar voornaamste parochie. Zelf kende ik haar al meer dan dertig jaar. Zij werd begraven op Zorgvlied op donderdag 9 december na een viering in de Gerardus.

We willen ook het overlijden vermelden van Rafaël Soffner. Hij werkte bij ons bisdom. Hij was een jonge vader van vijf kinderen.

Bezinningsbijeenkomsten

De serie rond de kloostertraditie gaat door. Broeder Avellinus en zuster Zoë uit Egmond kwamen aan het woord over de beleving van hun religieuze leven. OP een heel persoonlijke wijze lieten zij zien waar van uit zij leven. De laatste bijeenkomst wordt verzorgd door uschi Janssen. Deze zal over stilte gaan.

Wekelijks is er op donderdagavond een bezinnend gesprek. De ene keer gaat dat wat informeel. Rond de koffie brengen mensen in wat hen bezig houdt. Een andere keer hebben de avonden wat meer structuur. De avonden staan voor iedereen open.

Allerzielen

Persoonlijk vind ik het heel mooi, dat wij 1 en 2 november de overledenen gedenken. Het lijkt wel of die dagen extra geladen worden, als je ouder wordt. Ouder worden betekent doorgaans ook dat je meer mensen verloren bent. Dit jaar moesten we ook enkele jonge mensen gedenken, die door de dood van ons zijn heen gegaan. Dat raakt niet alleen nabestaanden. Het raakt ook anderen en maakt ons bewust van de kwetsbaarheid van het leven.

Parochiebestuur

Inde vergadering van het parochiebestuur hebben we de laatste keer gesproken over het werk van Kerk & Buurt. Bert van Schagen gaat met pensioen. Dat vraagt om bezinning hoe we met dit werk door zullen gaan.

Parochie van Diemen

Met deze parochie zijn we heel blij met de benoeming van diaken Han Hartog als nieuwe pastor voor Diemen en voor onze regio. Zijn benoeming was een blij moment in de afsluiting van 100 jaar Petrus Banden.

Pastor Leo Nederstigt

PCI

Kerstcollecte voor de PCI

December 2010.  Er is dit jaar weer herhaaldelijk een beroep gedaan op de P.C.I.    De Parochiële Charitatieve instelling van de A.B.G,

H Anna, H.Bonifatius, H.Gerardus Majella,

Het is weer gelukt mede dankzij uw giften.

In deze tijd van bezuinigen, minder inkomen, hebben we uw hulp weer hard nodig.De kerst collecte is wederom bestemd voor de P.C.I.

Als u iets kan missen geef dan a.u.b.gul zodat er voor de mensen die niets hebben iets gedaan kan worden.

U kunt er vanuit gaan dat er zorgvuldig met het geld wordt omgegaan.

Als u niet in de kerk aanwezig kunt zijn is er toch een mogelijkheid om bij te dragen op het giro nummer van de P.C.I.

Het giro nummer is:4933884 t.n.v.PCI Parochie ABG Amsterdam,

We helpen  elkaar toch weer het komende jaar?.

Namens het bestuur van de PCI,

Ynskje Tirro

 DE GEBOORTE VAN JEZUS IN DE KORAN

DE GEBOORTE VAN JEZUS IN DE KORAN

Ook in de Koran en in de traditie van de Islam wordt gesproken over de maagdelijke geboorte van Jezus. Net als in de Bijbel wordt de geboorte van Jezus aangekondigd door een engel. Maria reageert op deze aankondiging volgens de Koran als volgt:

“Mijn Heer, hoe zou ik een kind verkrijgen daar toch geen menselijk wezen mij heeft aangeroerd?” Hij zei: “Zo schept God wat Hij wil wanneer hij besloten is een zaak te beschikken, dan zegt Hij slechts tot deze: “Word! en hij wordt.”

Op een andere plaats wordt de maagde-

lijke geboorte nog een keer duidelijk uitgesproken:

“Toen zonden Wij Onze Geest naar haar toe en die nam voor haar de gelijkenis aan van een welgevormd menselijk wezen. Zij zei: Ik neem voor u mijn toevlucht bij de Erbarmer indien gij godvrezend zijt. Hij zei: Ik ben slechts de boodschapper van uw Heer opdat ik u een reine knaap schenke. Zij zei: Hoe zou ik een knaap kunnen verkrijgen daar toch geen menselijk wezen mij heeft aangeroerd en ik geen hoer ben. Hij zei: Zo is het! Uw Heer heeft gezegd: Voor mij is het gemakkelijk.”

Soms breekt uw licht

in mensen door

onstuitbaar

zoals een kind

geboren wordt.

 

Gedenk de mens

die wordt genoemd

uw kind uw koninkrijk

uw licht.

 

Geen duisternis heeft ooit

hem overmeesterd.

 

Gedenk ons

die als hij geboren zijn

eens en voorgoed

die uit zijn mond

Uw naam hebben gehoord

 

die moeten leven

in de schaduw van de dood

 

hem achterna.

Ton Kassing

 

ZOON VAN GOD DIE MENS WERD

Een rabbijn werd na zijn dood met gejuich in de hemel ontvangen. Maar bij al die heerlijkheid was hij bedroefd en neerslachtig. Hij zat daar met zijn hoofd in zijn handen en wilde niet getroost worden.

Tenslotte bracht men hem bij de troon van God.

“Waarom ben je zo verdrietig?” vroeg God.

“Allerhoogste”, zei de rabbijn, “hoezeer ik ook als voorbeeld gold, toch moet er iets misgelopen zijn in mijn leven. Mijn eigen en enige zoon is namelijk christen geworden, ondanks mijn onderricht.”

“Trek het je niet aan, mijn zoon”, zei God, “ik begrijp precies hoe jij je voelt. Die van mij heeft net hetzelfde gedaan.”

“En wat heeft U toen gedaan?” vroeg de rabbijn.

“Een nieuw testament gemaakt’, zei God.

 

GESPREK MET KATHY HOOGENBOOM

In gesprek met….Kathy Hoogenboom

Het huis in de Jennerstraat, waar Kathy, Jan en Sebastiaan wonen, is er zo een waar iedere Amsterdammer wel in zou willen wonen: rond 1920 gebouwd, en met de originele glas-in-lood ramen bij de voordeur. Achter de voordeur een mooi geslepen glazen tochtdeur. Een heerlijke tuin achter en twee zwartwitte katten.

Parttime kerkganger

Kathy noemt zichzelf een parttime kerkganger. Sebastiaan, haar zoon, en haar man, Jan, voetballen, zelf volleybalt ze. Dat ze een avond of een dagdeel met z’n tweeën of drieën thuis zijn is een unicum, en die momenten koestert ze. Ze heeft ook geen zin om twee of drie avonden achter elkaar weg te zijn: dat betekent dat ze niet zoveel naar de door de kerk georganiseerde lezingen en andere activiteiten gaat. Als ze alleen zou zijn zou ze bijvoorbeeld naar “de Preek van de Leek” gaan. Echt dingen doen of organiseren in de kerk is een beetje voorbij – ze wil wel graag weer meer gaan leren. Daarom zit ze ook in een leesclubje met Tessa, Uschi en Peter die samen een boek lezen en bespreken. Wat ze hiervoor allemaal deed voelt meer aan als geven (maar met liefde!) dan nemen. En voegt ze eraan toe: “Van het houden van de kindernevendiensten heb ik ook veel geleerd.”

Actief in de kerk

De tijd dat ze actief werd in de kerk startte eind 70-er jaren.  Kathy was net van de middelbare school (het katholieke Sint Nicolaaslyceum) toen ze gevraagd werd deel te nemen in een jongerenclub (de jongeren kwamen van de Martelaren, de Gerardus en de Bonifatius) die op het Eikenplein een zaaltje opknapten om als jongerenruimte te gebruiken, in principe voor thema-avonden. In die tijd leerde ze de Bon (en Jan) kennen. Daarvoor was ze steeds met haar ouders naar de oude Gerardus gegaan. Een leuke anekdote is dat ze in de oude Gerardus ook Leo en Ben Dieker had leren kennen, die daar tijdens hun opleiding op de pastorie woonden.

Jan hoorde wel altijd bij de Bon –was er vanuit zijn ouderlijk huis gekomen. Zijn ouders hadden een bakkerij op het Beukenplein. Het groepje jongeren vormde een harde kern van 5 of 6 personen die eenzelfde katholieke achtergrond hadden. Een van de leukste activiteiten van de groep was wel het organiseren van een gezellige avond voor oudere mensen met Oud- en Nieuw.

Kathy werd één van de afgevaardigden van de jongeren voor de parochieraad en stroomde vervolgens door naar de Bonpraet, de voorganger van de Samenspraak.

Bonpraet, Klein Bonkoor en Kindernevendienst

In 1982 werd het 100-jarig bestaan van de parochie gevierd. Dit was een soort schakelmoment waarop de oude Bonifatius de nieuwe AnnaBon werd. In die tijd stelde ze, samen met haar toekomstige echtgenoot Jan en Bert Bos, uit inzendingen voor de Bonpraet een boekje samen waar ze nog steeds trots op is: “Uit de geschiedenis van de St. Bonifatius. 100 jaar parochie in Amsterdam-Oost.” Het boek beschrijft de periode 1882-1982.

Tevens was de jubileumviering aanleiding tot het oprichten van ’t Klein Bonkoor, waar Kathy deel van ging uitmaken. In die tijd was de Oosterparkbuurt behoorlijk aan het renoveren en was er reuring in de tent. Het koor is dan ook geen erg lang leven beschoren geweest; uiteindelijk waren er te veel koorleden verhuisd.

Aan het koor was een liturgische werkgroep verbonden,  die 1 keer per maand overlegde met Pastor Jan Bus, een inspirerend man. Die gaf het koor een behoorlijk vrijheid in de keuze van de liederen, een vrijheid die ze nu wel mist. Niet zozeer in wat nu in de Annabon gezongen wordt, maar in het algemeen: de discussie rond de liederen van Oosterhuis raakt haar, want daar hebben ze leuke stukken van gezongen.

Toen Sebastiaan een kleuter was is ze actief geworden in de kindernevendienst. Ook daar kregen ze behoorlijk de vrije hand. Margie was toen leidend daarin. Zij vroeg Kathy erbij als begeleider, omdat de groep kinderen te divers was geworden qua leeftijd. Regelmatig lieten ze tijdens de viering in de kerk zien waar de kinderen mee bezig geweest waren: bloemen maken voor zieke parochianen t.g.v. ziekenzondag; op weg naar Kerstmis een papieren stal met kerstfiguren (gekleurde schaapjes!) in elkaar knutselen, of met Pinksteren duifjes met een vredesgroet uitdelen aan de kerkgangers.

Katholiek omdat ….

Kathy vertelt dat in die tijd, veel minder dan daarvoor, in de katholieke zuil geleefd werd. Ze benoemt wel een restant: ze vindt het grappig dat Jans’ voetbalclub “Wilskracht SNL” gelieerd was aan Kathy’s vroegere middelbare school, het Sint Nicolaas Lyceum. Via Jan komt ze op het voetbalveld nog oud-klasgenoten tegen.

Ze heeft het gevoel dat ze door het verdwijnen van de zuilen bewuster koos voor het katholicisme en de activiteiten daarbinnen. Het kan ook anders. Jan is geleidelijk aan het breder gaan zoeken en raakte meer geïnteresseerd in de wereldgodsdiensten en vormen van meditatie. Kathy wil het katholicisme nog niet kwijt, ondanks alles wat er de laatste tijd aan schokkende verhalen in het nieuws komt.

Dat zij katholiek is komt omdat ze ermee is opgegroeid. En dat ze het is gebleven komt omdat ze het ervaart als een completering van haar leven: “Nadenken, stilstaan bij hoe je met mensen en dingen omgaat – rekening houden met een ander. We zijn op de wereld om er met elkaar iets moois van te maken. Opvoeding? Nou ja, mijn ouders waren ook katholiek. Mijn vader was schipper en een heel sociaal mens en voelde zich absoluut niet beter dan anderen. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’ is zijn slogan. Mijn moeder kwam uit een schippersgezin. Van haar heb ik denk ik mijn praktische inslag – meer nog met daad dan raad anderen bijstaan. Mijn moeder stelde het huis bijv. open voor een schippersgezin waarvan de vrouw moest bevallen – dat kon niet op de boot en dat gezin had geen waladres zoals wij toen.”

Schipperskind

Kathy is de oudste van de vier kinderen. Toen ze zes was besloten haar ouders dat ze niet op een schippersinternaat hoefde. Haar vader ging werken op een boot die, geladen met vracht, van de oostelijke naar de westelijke havens in Amsterdam gesleept werd en vice versa. Ze konden op die boot wonen, en Kathy en de andere kinderen gingen in de Spaarndammerbuurt op school bij de nonnen. Dat leverde wel situaties op dat de school gebeld werd met de boodschap dat de kinderen een andere bus moesten pakken dan ze in de ochtend hadden genomen om weer thuis te komen, omdat de boot met vracht onderweg ging naar de andere haven.

Godsbeeld

In de loop van de jaren is haar godsbeeld veranderd. “Vroeger was er een God in de hemel. Nu ben ik meer geneigd hem onder de mensen te zoeken. God is niet, maar hij ontstaat wanneer mensen met elkaar omgaan. Maar ik kan wel ontroerd raken wanneer mensen op leeftijd zijn en zoals een oom van mij – een beer van een vent – na het overlijden van zijn vrouw zei ‘nu zal zij zich afvragen of ze het wel redden daar beneden.’ Of de uitspraak van haar opa op zijn sterfbed: ‘Ik ga naar Marie (oma) en de meiden (2 dochters) toe.’ Een vertrouwen dat daaruit spreekt! Maar bij mij komt toch weer mijn praktischer aard om de hoek kijken: Er moet iets van liefde en vertrouwen zijn. Dat is mijn godsbeeld. Niet iets zweverigs. Zoek het dichter bij huis: het herkenbare van liefde en vertrouwen dat je tussen mensen voelt. Dat heb ik ook van de Zustertjes van de Spaarndammerstraat  meegekregen. God = liefde. Liefde en respect, wat nu een beetje een modewoord is geworden, maar dat is toch, wat de Zustertjes uitdroegen.”

Op een reünie heeft ze jaren terug Zuster Mathilde van de eerste klas weer ontmoet. “Die kon schaterend vertellen over de streken die “haar” kinderen, o.a. mijn broertje,  uithaalden. De liefde straalde ervan af.”

Steun van de kerk

Kathy ervaart steun van de kerk: “Omdat ik de zondagse vieringen niet allemaal volg – als Sebastiaan een wedstrijd thuis heeft, ben ik daarbij -  ervaar ik ze als iets bijna therapeutisch. Het zijn rustmomenten in een drukke wereld. Ik heb ook heel veel familie begraven. De rijke, troostgevende rituelen – daar heb ik echt wat aan, dat geeft me rust en het helpt om alles een plaats te geven. Ik ervaar echt het verschil tussen wel en niet naar de kerk gaan.”

Ze ervaart de parochie als fijn. Ze komt naar de Annabon, is daar met Jan getrouwd en Sebastiaan is er gedoopt. Ook merkt ze de kracht op van de parochie: alles is toch doorgegaan. De kindernevendiensten nadat zij eruit ging, met Naomi, Linda en daarna Theo, het koor waar Ina bij is gekomen en Henk standvastig blijft. De gemeenschap van mensen blijft de kerk bezoeken.

Misschien wordt de parochie nog wel 150 jaar! Maar dan mag iemand anders een gedenkboekje maken…

Uschi Janssen

OUDER WORDEN

In een gesprek ben ik één van de oudste deelnemers.

Het onderwerp, het zoeken naar de kern van ons geloven, boeit me. Ik ben er al vele jaren mee bezig. Vooral bij  de ontwikkeling van het geloof voel ik me betrokken, ik heb immers de nodige ervaring. Het valt me op dat de andere deelnemers amper reageren op mijn inbreng, het interesseert hen maar matig. Gevoelig als ik ben voor persoonlijke belangstelling verzwakt mijn deelname, ik word stiller. Het gesprek gaat zonder mijn inbreng normaal door. Tot op een gegeven moment iemand naar mijn mening vraagt. De ogen richten zich op mij. Zonder aarzelen neem ik deel aan het gesprek, de anderen interesseren zich voor mij, ik tel weer mee.

Het is niet voor de eerste keer dat ik een beetje buiten de boot val. Vroeger praatte ik met gezag, er werd serieus naar mij geluisterd, nu krijgen anderen meer aandacht. Ik ga merken dat de belangstelling eerder uitgaat naar leeftijdgenoten dan naar een oudere. Jongeren hebben hun eigen wereld. Ik heb wel meer ondervinding maar daar hebben ze geen boodschap aan. Dit aanvoelend heb ik minder aandrang om me in een gesprek te mengen. Ik moet beseffen dat ik tot een wereld behoor die langzaam voorbijgaat aan jongeren. Een heel leerzame belevenis. Jongeren hebben behoefte om over hun eigen ervaringen te praten, ze willen van elkaar horen hoe ze zoeken en welke ontdekkingen zij doen. Het ervaren antwoord van een oudere valt veelal buiten hun interesse.

Toch zijn er soms momenten dat ze wel naar me luisteren, zoals in bovenstaand gesprek. Als er belangstelling is voor de ervaring van een oudere, vragen ze er naar en ben je verzekerd van de aandacht. Langzaamaan ga ik me dit realiseren. Ik ben volop betrokken geweest bij het leven en zijn ontwikkelingen. Maar de wereld draait door, er komen nieuwe spelers, de oude zijn niet meer zo nodig. Ik moet dat erkennen en hen bij wijze van spreken aan het woord laten; luisteren naar nieuwe geluiden, meer luisteren dan praten; de moed en erkenning opbrengen dat de tijd voortgaat, dat je een onderdeeltje bent in het voortgaande proces van ontwikkeling; de nieuwe generatie de ruimte geven die ik vroeger zelf heb gehad; beseffen dat mijn tijd voorbij is, een mooie tijd. Je verheugen met de jongeren die nu hun mooie tijd beleven.

Br. Avellinus

KORT

Geweten

Het enige dat niet bij meerderheid van stemmen  te regelen valt is het geweten.

Norbert Wiener

Genoeg

Er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet genoeg voor ieders hebzucht.

Mahatma Gandhi

Tweede stem

De Kerk heeft mensen nodig die tegenspel bieden, twijfelen, zich verloren voelen  maar God vinden in de woestijn, mensen als Elia, Mozes, Franciscus, Titus Brandsma. Wat is een fuga zonder tegenstem… en de Kerk en haar leiders moeten inzien dat een eenstemmige Bach niets is. Er moet een tweede stem zijn.

Kees Waaijman

Zingen

Er zijn mensen die zingen, niet omdat zij dat willen maar omdat er een stem in hen oprijst. Zo zijn er ook mensen die geloven, niet uit angst en niet uit hoop op beloning maar omdat zij krachtens hun wezen niet anders kunnen.

Abel Herzberg

Dwaalspoor

In de huidige seculiere cultuur is het voor bisschoppen verleidelijk zich te richten op een kleine heilige rest. Maar dat is een weinig katholiek dwaalspoor.

Bisschop Gerard de Korte

 

ONZE VADER

Tata na hemel

Surinaamse ‘Het Onze Vader’

Wi papa, di de na hemel

Yu santa nen mus kisi grani

Kon tiri wi, meki yu wani psa na grontapu

Soleki fa ai psa na hemel.

Gi wi tide a nyanyan di wi abi fanowdu.

Gi wi pardon fu wi sondu, soleki fa

Wi e gi trawan pardon di du wi wan sani.

No meki tesi kon na wi pasi ma kibri wi gi didibri.

Bika na yu de a fesiman fu heri grontapu.

en ala makti nanga ala grani na fu yu,

Fu tego én alaten.

 

ZEGENEN

Zegenen is

iemand de handen opleggen,

bemoedigen,

sterken,

toekomst geven.

Zegenen is ook

met-de-ander zijn,

en wel zo,

dat die ander

zich kan ontplooien,

meer mens kan zijn.

dan ben je een GEZEGENDE.

ds Käti van Bergen