ABG Parochie

 

 

 

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

 

Het logo is ontworpen door de Amsterdamse grafisch ontwerper Geert Hermkens. Het logo beeldt uit zoals wij onze ABG-parochie zien. Onze gemeenschap wordt gedragen door God in de persoon van Jezus Christus. Dat is de grote figuur aan de onderkant, die de groep mensen daarboven als het ware draagt. Het groepje in het vierkant staat symbool voor de mensen in onze parochie; mensen met verschillende huidskleuren, die samen één zijn in hun geloof in God. We horen duidelijk bij elkaar. En tegelijk staat de groep open voor de samenleving waaraan wij als rooms-katholieke christenen een bijdrage leveren. 


"Samenspraak” is het tweewekelijks informatieblad van de Anna-Bonifatius en Gerardus Majella parochie in Amsterdam-Oost.  Het bevat de agenda van vieringen en andere activiteiten in de parochie alsmede berichten over opmerkelijke zaken op kerkelijk en sociaal gebied, hier en elders.  Ook bijdragen aan geloofsverdieping krijgen aandacht. De redactie geeft voorkeur aan berichten vanuit de eigen gemeenschap en is daarom graag bereid om bijdragen van parochianen op te nemen, maar behoudt zich het recht voor teksten te weigeren of te veranderen.

 

INHOUD

Van de redactie
Wel en wee in de parochie - Pater Lars Frendel
Hoe is het met pastor Leo? - Pater Lars Frendel               
Uitnodiging - Marcel de Haas
Priesterwijding - Pastor Maurits Damsté
Diakenwijding en aanstelling - Marcel de Haas
Parochiedag IJburg - Tessa Koopmanschap
Geïnspireerd door IJburg              
In gesprek met - Uschi Janssen
Spirit of Assisi
Preek van de Leek
Wereldmissiemaand
Parochiefeest - Uschi Janssen
Meevoelen - Br. Avellinus                                                   
Kort - Redactie                   
Zingen in de bajes   
Mededeling - Pater Lars Frendel

VAN DE REDACTIE

Deze maand wordt de Missiezondag gevierd, in beide kerken.
Deze keer is de aandacht gevestigd op de kerk in Vietnam.
Het land kent of kende grote problemen. Maar de katholieke kerk
heeft goede vooruitzichten.

Een lichtpunt in onze kleine kerk is de diakenwijding van Marcel de Haas.
En de komende priesterwijding van Maurits Damsté in het bisdom
Groningen. Laten we ons verheugen in deze blijde gebeurtenissen.

Verheugend was ook de geslaagde parochiedag op IJburg en niet minder
het blijde parochiefeest. Het geeft de parochieburger goede moed.

Uschi Janssen weet niet van ophouden. Met onderhoudende gesprekken.
Ook haar inbreng heeft een positieve invloed op het parochieleven.

En om het verheugende nieuws te voltooien: pastor Leo kent weer (een beetje) blijde dagen met positieve vooruitzichten.

WEL EN WEE IN DE PAROCHIE

Ziekenzalving
Op zondag 11 september hebben we de officiële ziekenzondag gevierd.
In beiden kerken van de ABG-parochie, de Anna-Bonifatius en de Gerardus Majella, werd dan ook de ziekenzalving uitgedeeld, in de Anna-Bonifatius door pater Lars Frendel in de Gerardus Majella door pastor Joop Stam.
Pastor Stam is vroeger pastoor van de Gerardus Majellakerk geweest. Bij elkaar hebben wel een dertigtal parochianen dit ‘Sacrament van de zieken’ ontvangen, o.a. ook pastor Leo Nederstigt. De vieringen werden ervaren als een grote hulp en steun in moeilijke situaties, zeer zinnig en fijn om mee te maken.

Dopen
De laatste tijd heb ik in de ABG-parochie twee dopen gehad: op 14 augustus is in de Anna-Bonifatius Jahlito Boëtius gedoopt, nog geen drie maanden oud. En op 11 september in de Gerardus Majella, Niyah Miley Jade Maartens, zes maanden oud. We heten ze allebei welkom in onze kerk.
Van harte gefeliciteerd.

Overleden
Maandag 3 oktober heb ik een parochiaan begraven: Harold Decaster,
62 jaar oud, overleden op 25 september in de St. Jacob. Harold werd in 1949 geboren en was oorspronkelijk afkomstig uit Curaçao. Vele jaren werd hij vanwege zijn ziekte liefdevol verzorgd door zijn familie,
zijn ex-vrouw, zijn twee zoons en dochter.
Op de Nieuwe Ooster is hij ten ruste gelegd.
Dat hij daar mag rusten in Gods licht en vrede.

Pater Lars Frendel

HOE IS HET MET PASTOR LEO?

Dat pastor Leo Nederstigt kanker heeft gekregen is wellicht alom bekend. Sinds midden juli is de diagnose vastgesteld en hij heeft daarna de nodige behandelingen gehad, een week met bestralingen en daarna twee perioden met chemotherapie.

Helaas heeft hij er veel pijn van gehad en heeft hij ook hevig geleden onder de bijwerkingen, met name onder die van de chemokuren. Pastor Leo heeft ook veel moeilijkheden gehad met het eten, het was bijna niet binnen te krijgen en was dat wel even gelukt, kwam het gauw weer naar buiten. In de loop van de laatste maanden is hij dan ook bijna 20 kilo afgevallen.

Tenslotte werd Leo zo zwak dat hij opgenomen werd in het ziekenhuis. Wanneer ik dit schrijf is hij er nog. De chemotherapie is, tenminste momenteel, afgelast. En hij is nu aan het aansterken. Hij heeft sondevoeding door de neus gekregen en dat bevalt goed. Ook is hij rustig begonnen weer gewoon te eten, tot zelfs een stroopwafel toe. Nu is hij weer zes kilo aangekomen. Ook heeft een scan uitgewezen dat de gezwellen wat geslonken zijn, wat zeker zeer goed is.

Dat is ook nodig voor een aankomende operatie, die in de planning is. Maar voor dat gebeurt gaat hij weer naar huis om daar rustig aan te sterken. Omdat het nog niet zo ver is, zijn bezoeken nog steeds af te raden. Pastor Leo is zeer dankbaar voor en blij met de vele uitingen van meeleven, die hij heeft mogen ontvangen. O.a. getuigt een muur van zijn ziekenhuiskamer vol kaarten er duidelijk van. En dat er veel voor hem gebeden wordt, en nog steeds, raakt hem diep in zijn hart. Hij stuurt hierbij zijn hartelijke groeten aan iedereen.

Pater Lars Frendel

UITNODIGING

Zaterdagmorgen 12 november aanstaande hoop ik, Marcel de Haas, door de bisschop van Haarlem-Amsterdam, Mgr. dr. J.M. Punt,gewijd te worden tot diaken.
De wijding vindt plaats in een plechtige H. Eucharistieviering die om half elf begint in de basiliek St.Vitus, Emmaplein 7 te Hilversum.
Na de H. Eucharistieviering is er gelegenheid om te feliciteren. U bent voor deze plechtigheid van harte uitgenodigd!

Marcel de Haas
James Wattstraat 21
1097 DJ Amsterdam
Dit e-mailadres is beveiligd tegen spambots, u heeft JavaScript nodig om het te kunnen bekijken

PRIESTERWIJDING

Pastor Maurits Damsté zal op zaterdag 29 oktober de priesterwijding ontvangen uit handen van monseigneur Gerard de Korte, bisschop van Groningen-Leeuwarden. Pastor Maurits vraagt om uw gebed en doet aan alle parochianen van de ABG-parochie de hartelijke groeten.
Hij leeft intens met u mee rond de ziekte van pastor Leo.

Pastor Maurits Damsté

DIAKENWIJDING EN AANSTELLING

Na mijn wijding zal ik voor 10 á 15 uur per week aangesteld worden in de Regio Oost ABG-parochie, H.H. Martelaren van Gorcum en St. Petrus Banden te Diemen.

Het hoofdaccent zal liggen bij u in de parochie, de Anna-Bonifatius en de Gerardus Majella.

Zondag 13 november ga ik samen met pastor Nico Essen voor in de Hofkerk, de H.H. Martelaren van Gorcum op het Linnaeushof - mijn eigen parochiekerk waar ik vele jaren vrijwilligerswerk heb gedaan - waarbij ik ook de verkondiging verzorg. Na de viering is er in de koffiebeuk van de kerk gelegenheid om te feliciteren.

Vaak wordt mij de vraag gesteld wat voor studie ik ervoor heb gedaan en wat een diaken precies is, wat zijn taken zijn.

Ruim 6 jaar geleden begon ik met de opleiding op het groot seminarie van ons bisdom in Vogelenzang, de Tiltenberg, het St. Bonifatiusinstituut, naast mijn gezin en mijn werk bij de ABN AMRO Bank. Ik blijf ook werkzaam bij de Bank naast mijn werk als diaken bij u in de parochie.

Naast vele studie- of collegedagen die 6 jaar (deeltijd)  zat ook een stage van 3 ½ jaar. 2 ½ jaar heb ik in de Augustinusparochie in Amsterdam Noord stage gelopen en het afgelopen parochiejaar bij u in de parochie. Mijn begeleider in de ABG-parochie was pastoor Leo Nederstigt.

Studie-dagen - één volle zaterdag in de drie weken-  stage... maar ook  heb ik stille dagen en elk studiejaar een retraite van enige dagen gevolgd.
De week vóór de wijding is er nog een wijdingsretraite in Thorn, Limburg.

In de kerk bestaan drie wijdingen. De bisschopswijding, de priesterwijding en de diakenwijding.
Het ambt van diaken is één van de gewijde ambten in de vroeg-christelijke Kerk. Het diakenambt is onder meer bedoeld om invulling te geven aan de christelijke barmhartigheid.
Een diaken is er ook om mensen te bezoeken, gezonde parochianen maar ook zieke parochianen.

De diaken is krachtens zijn wijding onder meer bevoegd om in de Eucharistieviering het evangelie te lezen en te preken, in de catechese het geloof uit te leggen, het sacrament van de doop toe te dienen en als kerkelijke getuige op te treden bij een kerkelijk huwelijk.
Hij gaat voor in woord- en communievieringen. Daarnaast mag hij de ziekenzegen geven, niet de ziekenzalving.

In de liturgie is hij een verbindende factor tussen de kerk en de mensen. Er bestaan twee soorten diakens.
Een diaken die gewijd wordt als voorbereiding op de priesterwijding, een transeunt diaken en een diaken die permanent diaken is.
Ik word permanent diaken.

Op  4 december ga ik samen met pastor Lars Frendel voor in de Gerardus Majella en op 11 december ga ik voor met een collega priester van pater Lars in de Anna-Bonifatius.
Zondag 11 december verzorg ik ook de preek.
Tijdens beide vieringen zal ik nog wat nader ingaan op het ambt van
diaken. Woensdagmorgen 19 oktober en 26 oktober ga ik voor in een woord-en communieviering om 09.00 uur in de Anna-Bonifatius.

U zult mij vaak zien en horen!  En u mag mij altijd aanspreken.

Hartelijke groet,
Marcel de Haas

PAROCHIEDAG DIT JAAR OP IJBURG

Zaterdag 10 september was het dan zover: de parochiedag van de ABG-parochie, in de Binnenwaai, Ed Pelsterpark2, IJburg.  Het beloofde een zonnige dag  te worden, heel geschikt om veel buiten te doen.
Uschi Janssen is deze dag de dagvoorzitter en een van de organisatoren. Pater Lars opende na de koffie-inloop met een lezing, gebed en een lied. Dominee Rob Visser sprak ons toe in een informeel woordje, waarbij hij ons uitnodigde vragen te stellen.
‘We’ dat zijn een bonte verzameling mensen uit onze parochie; precies de goede afspiegeling van onze samenleving. Verbonden door een gezamenlijke belangstelling: leven zoals Jezus het bedoeld heeft.- in vrede - niemand uitgesloten.
Hij vertelde dat de Binnenwaai een oecumenisch initiatief is van de Protestantse Kerk Nederland  Hij en zijn vrouw Herma, die pastoraal werker is, zijn hard bezig om pastoraat op te bouwen in dit missie-gebied door huisbezoeken, zondagse vieringen, bijbelavonden etc.
Ze zijn erg voor samenwerking met onze ABG-parochie op gebied van liturgie etc. Dat is wederzijds.

Na deze conversatie legde Uschi de bedoeling van de dag uit:
We gaan op zoek naar inspirerende plekken op IJburg. Ga eens kijken wat IJburg voor indruk op jou maakt. Loop rond, gebruik je zintuigen, kijk, voel, luister en snuif de geuren en smaken van IJburg op. Neem een  symbool mee terug en dan delen we onze bevindingen. Met mensen uit de buurt in gesprek raken is ook prima. Aan de hand van een tweetal vragen kunnen we dan wat bewuster kijken naar onze eigen buurt. De vragen waar we een antwoord op proberen te krijgen tijdens onze wandeling luidden:

Waar(van) leeft IJburg?
Waar(van) leven wij als leden van de ABG in onze eigen buurt?

De groep zwermde uit, de een dobberde aan de rand van het water, papier en pen in de hand, anderen liepen in groepjes elkaar van alles aan te wijzen, haren in de wind. Een derde staarde voor zich uit over het water of de lange straat uit en liet de elementen op zich inwerken. En weer anderen knoopten gesprekjes aan met buurtbewoners. Na een klein uurtje kwamen we weer bij elkaar voor een overheerlijke lunch. De middag stond in het teken van ‘uitwisselen van ervaringen’. Aanvankelijk pratend. Eenieder vertelde wat het meest indruk gemaakt had. Er zijn veel jonge gezinnen. De bewoners stralen optimisme uit over de toekomst, er wordt hard gewerkt aan sociale samenhang door o.a. culturele bijeenkomsten voor de buurt. Bij buurtproblemen worden er direct straatcoaches ingezet, wat effectief blijkt. Er zijn veel recreatiemogelijkheden (strand Blijburg, watersport, wandelen, joggen). Een aantal flat lijkt op het oog verlaten, maar dat is de buitenkant: veel huizen hebben binnentuinen  waarin men heel direct met elkaar communiceert. Sommige bewoners hebben de eigen tuinen niet van die van de buren afgeschermd waardoor er veel gezamenlijk kan. Via de (jonge) kinderen worden veel contacten gelegd. Overal ook is kinderspeelgoed op de straat te vinden – het blijft gewoon liggen en wordt niet weggenomen. De vraag is wel wat het gaat betekenen als al deze kinderen puber worden. Mensen met een fysieke beperking en ouderen  kunnen goed “uit de voeten”; huizen en straten zijn  bijvoorbeeld rolstoelvriendelijk. De Binnenwaai begint aan bekendheid te winnen. De meeste bewoners hier zijn “self-made” en dat stelt eigen eisen aan kerkopbouw. Christelijke socialisatie is niet vanzelfsprekend. Het is hier echt pionieren. Dat is best een verschil met onze eigen parochie, waar een oudere traditie is.

Na het gesprek ging Tessa over op een prachtige theatrale uitingsvorm:
Zij verbeeldde de indrukken in een visueel gebeuren: met een boog van 2.50 meter en zand/turquoise –kleurige doorzichtige stof waarmee ze uitdrukking gaf aan de ervaring van wijdsheid en ruimte, wind en golven, spel en stilte wat door de meeste mensen als typisch voor IJburg benoemd was. In het enthousiasme van de dans liet ze een hand los, waardoor de stok tweeënhalve meter de lucht in stak, even een prachtig beeld van hoogte gaf, maar toen toch brak. Mogelijk symbool van deemoed: geniet van ruimte en weidsheid, maar laat toch niet alle controle los?? De stok bij de boom geplant, waar hij nog dienst deed als vaandel voor de goede zaak. Het spel werd meermalen benoemd, niet als solo, maar als groepsgebeuren. Vandaar dat we door elkaar een bal toe te gooien onze ervaringen nog eens de lucht in riepen, waarbij zowel de tekst als de bal opgevangen werd door de volgende uit de kring.

Zand, water, boten vormen het uitzicht vanaf het eiland. Als één na laatste vormden we met elkaar een zandstrand; ieder korreltje is een korreltje op zich, met elkaar vormen ze de zandvlakte. Stormt het dan waait het zand uit elkaar om weer neer te komen, in een nieuwe samenstelling, maar toch altijd wel weer bij elkaar. Dit hebben we getracht uit te beelden door dicht bij elkaar te hoop te gaan en vervolgens uit te waaieren waarbij diverse deelnemers duidelijk blijk gaven van danstalent!
Vanwege het verwaaien van het geluid, hebben we binnen het lied:
Als het stormt, van Ramses Shaffy gezongen. Met ondersteuning van de zang van het Weespertrekvaartmannenkoor. Een afsluitend gebed en de zegen maakten deze dag compleet, waarna ieder van ons huiswaarts of elders keerde. Wat kunnen we uit onze ervaringen van deze dag meenemen naar de ABG? Een van de dingen zou kunnen zijn pionierszin, creativiteit, nieuwe initiatieven ontplooien, (meer) samenhang creëren.

Kortom: het was een inspirerende en vreugdevolle dag. Dank je wel, organisatoren Uschi en Tonnie, pastores Leo en Lars, Hans, Sebastiaan en Robert en ook alle anderen die aan deze dag hebben meegewerkt!

Tessa Koopmanschap

IN GESPREK MET

Tonnie Dunselman

Ik kom uit een gezin van vijf kinderen, drie zussen en een broer”, zo begint Tonnie haar verhaal. “We zijn bourgondisch-katholiek opgevoed. Ik hou van de katholieke spiritualiteit.
Rituelen vind ik heel mooi: wierook, lichtrites en ook de sacramenten. Er zit warmte in die cultuur; het is een beetje bont ook. Het bourgondische zat er bij mijn beide ouders in. Gezamenlijk maaltijd vieren, een goed glas wijn, gastvrijheid. We hadden met Kerst en Pasen altijd een feestelijke maaltijd, en dan nodigden we mensen uit die het moeilijk hadden. Daarmee konden we de kerstgedachte vormgeven. Het was meestal mijn moeder die iemand uitnodigde, maar ik herinner me ook die keer dat m’n zusje een Filipijnse collega-verpleegkundige uitnodigde, die heel eenzaam was. Ze sprak nog niet zo goed Nederlands en op onze uitnodiging om mee te zingen zong ze: “In Olland staat een oes”. Dat was heel grappig.”

Tonnie groeide op in de Valeriusstraat, en het gezin kerkte in de Obrechtkerk. Thuis hebben de kinderen het christelijk geloofsgoed meegekregen. Maar toch heeft Tonnie in haar tienertijd de hele kerk echt losgelaten. “Ik had er niets meer mee. De vieringen in de Obrechtkerk ervoer ik als saai. Van een kindernevendienst hadden ze nooit gehoord. En verder was ik er gewoon niet zo mee bezig. Op mijn twintigste heb ik de kerk weer herontdekt. Ik ervoer het toch als een gemis.  Eens katholiek, altijd katholiek denk ik wel eens. In de Vredeskerk heb ik het toen weer opgepakt.”

Op haar dertigste kwam Tonnie  in onze parochie terecht. Ze was in beide vierruimten meteen gegrepen door de warmte waarmee je door iedereen begroet wordt. Haar jas werd aangenomen, de toilet werd gewezen en naderhand de mogelijkheid om koffie te drinken. De cultuur in de beide kerken was heel fijn en dat is zo gebleven. Joop Stam was toen nog pastoor en Wim van Wageningen was werkzaam als diaken.
Paulien Boerssen was lector en ik herkende haar als medescholier van de middelbare school. Ik raakte met haar in gesprek en werd kort daarop door Gerard Oor gevraagd om lector te worden. Een jaar daarna vroeg Wim mij om voorganger te worden en Zr. Stan van Straelen vroeg mij om lid te worden van de parochieraad. Ik nam de taken aan.”

Tonnie is niet de enige in het gezin die “van het geloof werk maakte”. Haar broer, nu 66 jaar oud, ging met de VUT en is uitvaartvoorganger geworden. Haar zussen zijn wat minder bezig met het geloof, hoewel een van hen altijd een kaarsje opsteekt als ze in een kerk komt en de ander af en toe ’s avonds georganiseerde lezingen in de parochie bijwoont. Ze zijn ook meerdere keren bij vieringen geweest.”

Als ik vraag waarom Tonnie op haar 38e theologie is gaan studeren vindt ze het moeilijk om een directe aanleiding te vinden. Ze denkt even na en vertelt dan: “Het christelijk gedachtengoed is levengevend. Verschillende vieringen werden gezamenlijk voorbereid met de priesterpastor en lectoren. Ze vormden een soort denktank. Dat was heel inspirerend. Uit de deelnemers van die groep kwam veel herkenning, inspiratie en geloof naar voren. Een voorbeeld van wat er in zo’n groep besproken werd en wat naderhand ook in de preek van de voorganger terecht kwam was: Een vader tikte z’n zoontje op de vingers omdat hij in een boekwinkel een pen gestolen had. De politie was er bij gekomen. Een hele consternatie. De vader zei naderhand tegen zijn zoontje: “Had dat gezegd, dat je een pen nodig had, ik had er eentje van mijn werk voor je meegenomen!” De kerkgangers schoten in de lach toen ze dit hoorden.”
Naar Tonnies gevoel is het evangelie vaak “op straat” te vinden. Je moet het niet al te ingewikkeld brengen – dan voel je de kracht ervan. Het evangelie is heel vindbaar in het gewone leven. “In de loop der jaren vroegen mensen mij nogal eens waarom ik er niet mijn beroep van maakte. Zelf was ik er ook aan toe om wat dieper op de materie in te gaan. Ik twijfelde wel, omdat er geluiden waren dat pastoraal werkers het moeilijker kregen. Maar Leo Nederstigt, die toen net Joop had opgevolgd, trok mij over de streep om theologie te gaan studeren. Het werd de Fontys opleiding, een zevenjarige opleiding HBO in de eerste graad (dat komt overeen met HBO Master), waarmee je pastoraal werker kunt worden of bijv. projectwerker. Ik heb de opleiding vijf jaar geleden goed afgerond.”

Wat heeft Tonnie voor zichzelf met de opleiding bereikt?
“De studie geeft veel inzicht in hoe het christelijk gedachtengoed zich heeft ontwikkeld, waar het christendom verdienstelijk is geweest in de geschiedenis en ook waar het fout is gegaan. Ik ben ervan overtuigd dat je met christelijk gedachtengoed een mooiere, zuiverder wereld kunt maken. Maar dat vraagt een grote bereidheid om je ego opzij te zetten; klein te maken. Bescheidenheid en dienstbaarheid (geen onderdanigheid!) zijn in mijn ogen onmisbare basisdeugden, anders verval je heel gauw in machtsstrijd.” “Leo raadde mij na de studie aan om mij op te geven voor het toeleidingstraject in het bisdom Haarlem, omdat er toch nog wel pastoraal werkers geplaatst werden. Het toeleidingstraject kan leiden tot een officieel dienstverband en een zending. Maar ik zag hoe moeilijk het klimaat werd voor pastoraal werkers, ook in andere bisdommen. Ik koos er daarom voor om mijn baan bij de Universiteit van Amsterdam te houden en daarnaast een mix te gaan doen van betaalde en pro deo taken als theologe. Leo, Lars, jij Uschi, en ik zijn lid van het pastoraal team en daar komt Marcel de Haas bij. We bereiden gezamenlijk allerlei parochiёle activiteiten voor, zoals de parochiedag, de lezingen, het jaarlijkse parochiefeest, de kerstlunch, noem maar op. Daarnaast ben ik lid van het parochiebestuur, geef lezingen etc. De samenwerking verloopt plezierig. Buiten de ABG ben ik gastvoorganger in een ziekenhuis en een verzorgingshuis. Op zich is dat fijn om te doen.”

Tonnie vervolgt:
“Het christendom kan ook veel houvast bieden. Ik merk dat als ik met mensen ga bidden hoeveel steun ze dat geeft, hoe fijn ze dat vinden. Bidden moet je vooral vanuit overgave doen en de uitkomst “open” laten. Je weet uiteindelijk zelf niet wat de beste weg voor je is.  Als iemand heel ziek is bijvoorbeeld kun je bidden voor de best mogelijke afloop en open laten wat die uitkomst dan is. Dingen die je zelf niet kunt oplossen, kun je echt aan God opdragen. Dat is soms wel heel moeilijk, dat weten we allemaal.  Gebeden worden soms veel later verhoord of in een andere vorm dan je vanuit je “menszijn” bedenkt. Vertrouwen is een werkwoord én een zelfstandig naamwoord. Je moet het doen en je moet het hebben.  Soms zie je pas veel later waar nare dingen goed voor geweest zijn. Maar het leven maakt ook diepe wonden, daar moeten we eerlijk over zijn. Er blijven natuurlijk altijd wel vragen. En sommige mensen zou je echt een makkelijker lot gunnen. Maar toch heeft het christelijk denken ook dan veel in huis. Het scheelt zóveel als je goed voor elkaar bent en echt wat voor elkaar over hebt. Dan is leed veel minder zwaar.”

Even terug naar de situatie nu, binnen onze parochie: ik vraag Tonnie naar haar wens voor de toekomst. “We zitten nu in een onzekere fase. Pastor Leo is ziek en we moeten afwachten hoe zijn herstel zich ontwikkelt. Pastor Lars stopt per 1 juni. Marcel de Haas komt erbij als diaken. Er gaat een en ander schuiven, maar we weten nog niet welke kant op. Ik hoop dat het bisdom ons zoveel mogelijk ruimte en eigenheid gunt, ook in de toekomst. Op de koers van Leo en Lars  en vele pastores voor hen heeft onze parochie het tot nu heel aardig gedaan. Ik hoop dat we in die lijn voort kunnen.”

Uschi Janssen

OECUMENISCH KRINGWERK

De Oecumenische gesprekskring bespreekt dit seizoen de bundel waarom komt u ons hinderen? van Willem Jan Otten. De bundel bevat essays over denkers en kunstenaars die hem bijzonder hebben geraakt in leven en geloof. We komen maandelijks bijeen in de Muiderkerk van oktober tot mei, telkens om 20.00 uur

18 oktober - over Pascal      15 November - Chesterton
17 januari - Borges              21 februari – Bresson

SPIRIT OF ASSISI

27 oktober 2011 om 20.15 uur
OMWILLE VAN DE VREDE
Interreligieuze ontmoeting

Mozes & Aäron, Waterlooplein 207, Amsterdam
U, ik, jij iedereen die vrede wil

Zie verder de flyer in de beide kerken.

DE PREEK VAN DE LEEK 2011

Dominees van deze tijd beklimmen de kansel

Zondag 30 oktober Jan Jaap van der Wal
Zondag 6 november Paulien Cornelisse
Zondag 13  november Désanne van Brederode
Zondag 20  november Eberhard van der Laan
Zondag 27 November Leoni Jansen

Aanvang 17.00 uur    Amsterdamse Singelkerk    Singel 452
Entrée gratis    www.preekvandeleek.nl

MISSIO WERELDMISSIEMAAND 2011
VIETNAM

Wereldmissiemaand oktober staat dit jaar in het teken van Vietnam.
Met zes miljoen katholieken vormt Vietnam de op één na grootste katholieke gemeenschap in Zuid-Oost Azië. Op een bevolking van 86 miljoen is dat overigens nog wel bescheiden te noemen.
Vietnam is een land waar gelovigen, of ze nu boeddhist of christen zijn, het moeilijk hebben. Het communistische land kent weliswaar officieel vrijheid van godsdienst, maar de regering houdt religieuze uitingen scherp in de gaten.

Groeiende kerk
De  katholieke kerk in Vietnam lijkt na de oorlogsjaren en de jaren van daadwerkelijke onderdrukking, een inhaalslag te maken. Ze groeit en is volop in ontwikkeling. Het kerkbezoek is hoog en er worden nieuwe kerken gebouwd. Er zijn veel roepingen voor het priesterschap en het religieuze leven. Veel parochievrijwilligers zijn als catechist actief. Ook op sociaal-maatschappelijk gebied zijn religieuzen en priesters actief. Zo werken ze onder de minderheden in de bergen. Opvang van aidswezen behoort ook tot hun taken.

Vietnam heeft onze steun nodig
Hoewel het Vietnam in economisch opzicht beter gaat, is de kloof tussen arm en rijk alleen maar toegenomen. In het noorden van het land en in de
berggebieden heerst nog veel armoede. Vietnam is nog steeds een van de armste landen van Azië.

Steun de katholieke geloofsgemeenschap in Vietnam en geef aan de collecte op Missiezondag 23 oktober of stort uw bijdrage op giro 1566 Missio Wereldmissiemaand te Den Haag.


PAROCHIEFEEST
Start in de Gerardus Majella en vervolg in de Anna-Bonifatius

Een helemaal volle Gerardus Majella. Mensen van twee kerken vieren in de Gerardus Majella; en dan weet je het wel. Het Sannaskoor erbij met zijn blije muziek, en een preek door Lars Frendel. Daarna koffie en kokosmakronen die door Anne van Baar waren gebakken en vervoer door kerkgenoten die met de auto kwamen, naar de Anna-Bonifatius voor degenen die slecht ter been zijn. Aankomen in de Anna-Bonifatius waarbij een troubadour iedereen persoonlijk verwelkomt en aanschuiven aan gedekte tafeltjes. Voor iedereen een heerlijke Surinaamse maaltijd: soep, broodjes, toastjes en een heerlijk rijst-gerecht.
Er komen steeds meer mensen binnen, en nog meer ….

Dan is de vierruimte van de Anna-Bonifatius ook helemaal vol. De troubadour Leon Lutterman loopt zingend en spelend langs alle tafels en laat wie wil meezingen. Een fijne en ontspannen sfeer. Daarin het onderdeel opgenomen van lootjesverkoop. De vier grote paaskaarsen van de Anna-Bonifatius en Gerardus (jaargangen 2009 en 2010) vinden nieuwe eigenaren. De opbrengst was € 105.00 gaat naar de parochiekas, waarvoor onze dank. En de prijswinnaars van harte.

Om een uur of twee loopt de kerk langzamerhand leeg, en vieren de mensen buiten verder: op de prachtige zomerse dag van 2 oktober 2011. Kunnen we het nog beter treffen? De dames die de Surinaamse maaltijd bereidden, degenen die de heerlijk belegde boterhammen smeerden, degenen die ronddeelden en bedienden en alle anderen die hebben meegewerkt: heel hartelijk dank! En niet te vergeten degenen die met ons genoten van het eten en de sfeer: dank dat jullie kwamen en met jullie aanwezigheid ons tot een gemeenschap maken. Zo mag God met ons gaan en meemaken hoe we zijn voorbeeld volgen in het bieden en genieten van de gastvrijheid van onze kerk.

www.missio.nl

MEEVOELEN

Er zijn dagen dat de postboden met uitgestulpte tassen langs de brievenbussen rijden om brieven en kaarten te bezorgen. De kersttijd is zo’n periode dat we groeten en goede wensen van familie en vrienden verwachten. Zo herinner ik me een dag dat ik me vol verwachting naar de brievenbus spoedde. Welk familielid of kennis zou ik vandaag mogen verwachten?
Toen ik mij naar beneden spoedde zag ik mijn buurvrouw haar bus openen. Zij haalde er een folder van Blokker uit. Instinctmatig liep ik door.
Ik wilde vermijden dat zij het stapeltje post zou zien wat ik verwachtte. En dat zij geconfronteerd zou worden met haar eenzaamheid. Dat is iets anders als je uit het ziekenhuis komt of jarig bent, maar dit vond ik te hard. Later op de dag heb ik mijn bus geopend en leeg gemaakt.

Een soortgelijke ervaring beleefde ik in een vriendenkring. Ik was uitgenodigd vanwege de verjaardag van een der leden. Zoals gebruikelijk bij dergelijke ontmoetingen werden er foto’s uitgewisseld, nieuwe baby, nieuwe tuin, nieuw huis. Vooral dat laatste was nieuw. Een van de zussen was indertijd als verpleegkundige tegen een arts aangelopen en had zich wat gerieflijker kunnen installeren. “Wat een leuk hoekje… wat een mooie tuin…”
De instemming leek niet algemeen. Een van de familieleden hield zich wat afzijdig, ik voelde het verschil in waardering. Een zus uit een eenvoudiger woning hoorde ik zeggen: jullie hebben het goed, maar ik heb het slechter getroffen, ik moet het met minder doen. Waarom moet je dat zo etaleren? Was het jaloezie, was het een menselijke teleurstelling?

Naar huis gaand dacht ik wel, tel uit je zegeningen, broeder, maar blijf tactvol voor degenen die het met minder moeten doen.

Br. Avellinus

KORT

Eerst nadenken
Het wordt tijd om de gedachte op te geven dat alles wat niet door de wet bestraft kan worden gezegd mag worden. Het wordt tijd om te denken voordat je wat zegt belangrijker te vinden dan te zeggen wat je denkt.
Prof. B. Tromp

Oneerlijk
De rijke landen geven met de ene hand 50 miljard hulp aan ontwikkelingslanden terwijl ze met hun andere hand met 350 miljard subsidie aan de eigen landbouw een oneerlijk handelssysteem overeind houden.
Wereldbank

Straatrumoer
Onze parlementaire democratie is nu juist bedoeld om het straatrumoer slechts gedempt in de volksvertegenwoordiging te laten doordringen.
J.A.A. van Doorn

Niets
Men kan de dankbaarheid van een mens eerst dan goed beoordelen,
wanneer hij niets meer van zijn weldoener te verwachten heeft.

Het ergste
Het ergste is de bureaucratie in Nederland.
De loden mantel – Zorg en verzorging in Nederland.
Kirsten Emous

De kerkgangers hebben de mis moeten missen omdat het mis ging tijdens de mis.
Jos Bakker

ZINGEN IN DE BAJES

Zaterdag 18 september zijn we met ons gemengde koor naar de Bijlmer Bajes geweest, om daar te zingen in twee RK gebedsdiensten o.l.v. pastor Frans Gorter. Dit koor is twee jaar geleden begonnen met enkele ABG parochianen en vorig jaar uitgebreid met enkele koorleden uit de
Dominicus kerk. De aanleiding was dat pastor Gorter samen met pastor Nederstigt voorging in een zondagse eucharistieviering. Pastor Nederstigt heeft ook al enkele vieringen in de Bijlmer Bajes verzorgd.
De gedetineerden hebben veel waardering voor de komst van het koor en de kwaliteit van de zang is groeiende. Wij in de ABG hechten waarde aan samenwerking met de Bajes. Het bezoeken van gevangenen is een van de werken van barmhartigheid en hoort bij christen-zijn.  Het is een teken dat God mensen nooit afschrijft, ook al kunnen zij soms ernstig ontsporen. We zingen er twee maal per jaar en hopen deze samenwerking nog lang vol te houden.

MEDEDELING

Pater Lars Frendel is van 17 oktober t/m 15 november met vakantie.
De zondagsvieringen en de door de weekse vieringen en de spreekuren worden overgenomen door invallers.
Voor het opgeven van uitvaarten in de avonduren en de weekenden kunt u contact opnemen met dhr. Bert Hilhorst 06-10969320,  hij is werkzaam op de Nieuwe Ooster begraafplaats en de Martelaren van Gorcum, hij neemt dan contact op met Nico Essen of Han Hartog.
Verder kunt op op werkdagen contact op nemen met de Gerardus Majella
Tel. 020-6650070
Ook tijdens de vakantie van pater Lars is pastor Leo met ziekenverlof.

Pater Lars Frendel