ABG Parochie

Amsterdam, 9 oktober 2011-10-09

Beste familie, vrienden en andere geïnteresseerden,


Graag meld ik jullie, dat ik me op dit moment redelijk goed voel.  Ik kan redelijk goed eten, al heb ik wel speciale bijvoeding. Dat is allemaal nodig om de operatie aan te gaan. Dat is de volgende stap, die gezet moet worden. Daarna volt weer een chemokuur. Eerlijk gezegd zie ik, gezien de ervaringen, daar nog meer tegen op als tegen de operatie.

Sinds ik thuis ben, heb ik ondersteuning van de buurtzorg. Dat is weldadig. Er wordt van alles voor mij geregeld. Momenteel komt iedere dag iemand mij speciale kousen aantrekken. Ik bleek dikke enkels te hebben van vocht dat ik bewaar. Maar nog fijner is het voor mij dat praktisch iedere dag bezoek komt van de familie, zus of schoonzus met broer. Meestal nemen ze iets te eten mee of ze koken ter plekke. Dat  zijn heel gezellige momenten.

Gisteren ben ik bij de uitvaart van mijn zwager geweest. Mij deed het goed om dat mee te maken. Ik merkte ook dat het mijn zus Riet goed deed en haar kinderen. Ik heb meer gehuild dan ik dacht dat ik voelde. Het is niet enkel het verlies van mijn zwager, maar ik werd me ook bewust van mijn eigen kwetsbaarheid en van de mogelijkheid, die ik zelf open blijf houden dat het allemaal anders zal aflopen dan ik en anderen wensen. Van de andere kant heb ik momenteel het gevoel dat het een goede kant op gaat en dat mij nog wat of veel tijd gegund wordt.

Ik was ook in de viering in de Anna Bonifatius. Ik merkte dat een enorme betrokkenheid met de ‘zieke’ is. Er was zoveel hartelijkheid. OP het einde van de viering spraak ik een paar woorden van dank en waardering.  Ook dat werd met applaus beantwoord. Hoeveel mensen en hoeveel zieken worden zo gedragen door een levende gemeenschap en door familie en vrienden. Ik voel me echt bevoorrecht en heel dankbaar. Dat gevoel zal ik zeker heel mijn verdere leven meedragen.

Verder oogt mijn dagorde wat saai: Wassen, bidden, ontbijten, bezoek van thuiszorg, rusten, bezoek van familie en langzamerhand van anderen. Rusten ( tussendoor), eten, een beetje televisie kijken en rond een uur of tien op bed, na weer wat gebeden te hebben.  Ik kijk soms met een zekere jaloezie naar al die actieve mensen. Ze zijn soms veel ouder dan ik en ik word van alles moe. Maar ik accepteer dat ook dit een menselijke bestaanswijze is, Ik deel die met veel zieken, met mensen zonder werk en met ouderen.

Ik denk natuurlijk veel aan jullie allen en wens jullie alle goeds met de mooie en moeilijke dingen, waarmee jullie bezig zijn.

Heel hartelijke groeten,

Leo